Een mooie vogel met prachtige ogen

1 comment

Posted on 25th februari 2015 by Jeanne in Radio 1 Journaal

, , , ,

Je kunt wat lacherig doen over de oehoe die in Purmerend mensen aanvalt maar echt grappig is het natuurlijk niet.
Terecht dus dat de plaatselijke (in de reportage niet met naam genoemde) bank paraplu’s uitdeelt waarmee werknemers en cliënten van de Prinsenstichting, waar de uil graag opereert, zich kunnen beschermen.

Joris van de Kerkhof spreekt een slachtoffer (een cliënt die door de oehoe op zijn achterhoofd werd gegrepen) en een bijna-slachtoffer.
Dat is een werknemer die de vogel zag aankomen en haar klappen gaf, toen collega’s optrommelde zodat die met mobieltjes konden filmen hoe het nog een keer gebeurde.

Het echte slachtoffer vertelt dat hij er een whiplash aan heeft overgehouden en dat hij bloedde als een rund.
Verder houdt de oehoe hem uit zijn slaap.

Het is natuurlijk geen toeval dat Joris van de Kerkhof, de grootste dierenliefhebber onder de radio 1 verslaggevers, een vogelapp op z’n phone heeft. Even luisteren. Maar nee, nee, dat is het geluid niet.
Dat is – de man doet het voor – een diep “Oe-hoe Oe-hoe…”
En een krijs wanneer ze aanvalt.
Hij weigert die na te doen.

“Mooie vogel wel…” probeert Joris van de Kerkhof nog.
En: “Prachtige ogen…”
Kan allemaal wezen maar dat aanvallen is “irritant”.

Dit vraagt natuurlijk om een deskundige in de persoon van Gejo Wassink van de Oehoe-werkgroep.
Die heeft wat vermoedens over wat de uil bezielt en denkt dat het gedrag (dat ze een jaar geleden ook al vertoonde) binnenkort zal overgaan.
Zijn belangrijkste boodschap: deze uil moet ontsnapt zijn uit gevangenschap. Dus verbied de handel in roofvogels en uilen.

“Neem gewoon een poesje als huisdier” adviseert Lara Rense.
Goed advies.

Veel van hetzelfde op dezelfde manier

0 comments

Posted on 24th februari 2015 by Jeanne in De Perstribune

, ,

Soms zegt iemand iets waarvan ik denk: daar ben ik het helemaal mee eens en daar ga ik binnenkort met voorbeelden over schrijven.
Dat gebeurde zondag toen John Jansen van Galen in De Perstribune met Govert van Brakel sprak over het huidige Radio 1.

Hij beschreef het aanbod op de zender als “veel van hetzelfde op dezelfde manier vormgegeven”.
“Ik begrijp dat Radio 1 dan pijn doet aan je oren?” veronderstelde Govert van Brakel.
Waarop Jansen van Galen: “Als ik kort luister niet, maar als ik langer luister dan begint het allemaal op elkaar te lijken.
Dan komen dezelfde onderwerpen nóg eens met dezelfde woordvoerders en het heeft allemaal kwa vorm… ja, misschien is dat goed voor een luisterend publiek dat niet afgeschrikt wil worden.
Vroeger kreeg je plotseling heel merkwaardige uitzendingen van de VPRO met afwijkende stemmen.
Dat is minder zo.”

GvB: “Betreur je dat? Of is het de nieuwe tijd?”
JJvG: “Het is de nieuwe tijd maar daar hoef ik me niet altijd helemaal in te vinden.”

Dat was een fragment en ik dacht: maandag eens luisteren.
Systematisch.
En dan een stukje schrijven.

Het vervelende is dat ik er óók niet meer in slaag lang naar Radio 1 te luisteren.
Dat alle programma’s vanaf R1J t/m DIDD het gisteren over de jeugd en xtc hadden is het enige vb dat ik na willekeurig zappen en de radio vaker uit- dan aanzetten kan melden.

Misschien later deze week nog eens proberen.

Een vrouw met prachtig helwit haar

0 comments

Posted on 20th februari 2015 by Jeanne in Radio 1 Journaal

, , ,

Terwijl Marc-Robin Visscher vanochtend vrij zinloos staat te wachten of de ME het Bungehuis van de UvA komt ontruimen, doet Colette van Nunen verslag van een brand in een seniorenflat in Nijmegen.

Wanneer de rook is opgetrokken verschijnt daar Joris van de Kerkhof die net als eerder Colette van Nunen weinig hard nieuws kan brengen.
Maar met dat feilloze gevoel dat hij heeft voor het aanspreken van de juiste mensen ontdekt deze verslaggever “een vrouw met prachtig helwit haar en hele heldere blauwe ogen”.
Tussen twee zorgzame mannen.

Eerst zorgen of ze wel goed op de foto komt (JvdK vriendelijk: “maar dit is geen foto”).
Wat er gebeurd is? Ze werd wakker doordat haar kleindochter belde dat er brand was. En keek uit het raam en zag brandweerwagens en politie.
De vrouw is uit het huis gehaald door de brandweer en “tis nog goed afgelopen, hè” zegt ze met een stem die brekelig klinkt maar dat is denk ik meer door de leeftijd dan door emotie.

JvdK: “En deze twee heren die om u staan?”
Haar zoons.
JvdK: “Ziet u die ook eens…”
Nee hoor, ze komen regelmatig.

Maar ze zagen het op tv en direct erheen.
De ene broer is boos op de politie die ze niet wou doorlaten.
De ander vindt het “een beetje begrijpelijk” maar als ik hem hoor over de agent die zei “en nu doorrijden want anders krijgt u ook nog een bekeuring” denk ik dat dat toch echt wat invoelender had kunnen worden aangepakt.

Waar ze moeder vonden?
In het wijkcentrum.
“Maar we wisten al dat het goed was want ze was al op tv geweest. Ze staat graag in de schijnwerpers.”
(gelach)

Mevrouw wil haar huisje weer in want ze heeft geen sokken, geen andere kleren en, zegt zoon “ondergebit vergeten” wat weer leidt tot wat vrolijke hilariteit want gelukkig is het maar radio maar je kunt het wel een beetje horen zegt de zoon (ik niet!).

Voor de zoveelste keer denk ik: wat doet Joris van de Kerkhof dat toch goed.
In korte tijd, misschien niet de vier minuten van de reportage maar érg veel langer zal het niet zijn geweest, zo goed contact krijgen met mensen dat hij ze zo mooi kan portretteren.

De realiteit van de toekomst

0 comments

Posted on 19th februari 2015 by Jeanne in Radio 1 Journaal

, , ,

Om de toekomst op te bouwen, moet je het verleden kennen.
Met dat motto (van Otto Frank) is voor leerlingen uit groep 7 en 8 een theatervoorstelling gecreëerd over het leven van Anne.

Joris van de Kerkhof is bij de presentatie waarin kinderen ademloos luisteren naar actrice Yardeen Roos.
Ze vertelt wanneer je Jood bent en wat er in de oorlog gebeurde.
De beperkingen die Joden werden opgelegd. Het buitensluiten.
Zes kinderen roept ze naar voren. Jullie zijn Jood, zegt ze en morgen gaan we met de klas leuk op schoolreisje en dan mogen jullie om die reden niet mee.
“Niet leuk” vinden de kinderen dat.
Maar zo moet dat dus geweest zijn.

Heel goed dat er aandacht aan wordt besteed en ik vind het aandoenlijk hoe serieus de kinderen meedoen (waarbij ik van harte hoop dat dit geen uitzondering is omdat ze hierop zorgvuldig zijn uitgekozen).

Maar wat mij het meest aangreep was de tekst van oud-PvdA-kamerlid Harrie van den Bergh die het geld voor de voorstelling heeft ingezameld.
Die vroeg de kinderen zich voor te stellen dat er marechaussees voor je school staan. Met hun geweer in de aanslag.
Eng, hè.

Dát, zegt hij, is het geval bij Joodse scholen elders in Amsterdam.
Dat is de realiteit van *nu*.

Lees (en luister) hier meer.

Herkenning

9 comments

Posted on 19th februari 2015 by Jeanne in De Ochtend

,

In De Ochtend een plaatje dat me altijd doet denken aan in een SUV rijden over eenzame woestijnwegen.

Ook Jurgen van den Berg doet het ergens aan denken, vertelt hij.
Want: “Prachtig bezongen wat we allemaal wel een beetje herkennen.
Dat je een beetje dronken bent ‘s nachts en dan toch gaat bellen.
Naar die ene.
En dan je hele hart uitstort.
Of iemand ter verantwoording roepen… of praat ik nu echt alleen maar…”

“Nee, ga lekker door,” lacht Ghislaine Plag. “Wat wil je nog meer vertellen.”
Maar Jurgen van den Berg kiest voor plaatje afkondigen.

Jammer.
Want op momenten als deze weet ik weer wat deze presentator leuker maakt dan de meeste andere.

Motivatie

0 comments

Posted on 9th februari 2015 by Jeanne in De Ochtend |Radio 1 Vandaag

, ,

“Mattijs, wat was de motivatie van de rechter?”
Ik hoor het Jurgen van den Berg zeggen en ik had het waarschijnlijk knarsetandend laten passeren als collega Ghislaine Plag vorige week niet dezelfde vraag had gesteld aan Joris van de Kerkhof.

Het is dus blijkbaar nodig om nog eens uit te leggen dat het *motivering* is.
Het gaat immers om de motieven die een rechter heeft om tot een bepaald oordeel te komen.

Voor wie het nog steeds niet begrijpt herhaal ik maar weer eens wat de president van het Amsterdamse hof, Sluijter, ooit zei tegen een advocaat die heel stoer riep dat hij zéér benieuwd was naar de motivatie van de rechter.
“Motivatie is of de rechter zin heeft in zijn werk en daar hebt u niets mee te maken.”

=========

12/2 16.25 uur Jan Mom: “En wat is de motivatie van justitie?”
Waarna hij ook nog eens denkt dat een slachtoffer in hoger beroep kan gaan bij een uitspraak die niet bevalt.

Geven ze geen Recht meer aan de Scholen voor Journalistiek?

Vrij

0 comments

Posted on 7th februari 2015 by Jeanne in Radio 1 Journaal

, , ,

Stel je bent een vrije-uitloopkip.
Dan mag je per dag een aantal uren naar buiten tenzij er vogelgriep heerst want dan is het ophokken geblazen.
Zodat je de afgelopen maanden binnen zat.

Maar morgen gaan de schuurdeuren weer open dus zóu je als je dat wist en als je een vlag hád die vandaag kunnen uithangen.
Je weet van niks en je luistert ook geen radio 1 zodat je gelukkig niet hoort dat je eigenaar het maar niks vindt dat je weer naar buiten mag.

Kippenboer Jeroen Rohaan uit Enter zit tegenover Bert van Slooten te somberen.
Want stel dat er wéér een trekvogel met vogelgriep overvliegt?
Zou zomaar kunnen.

Maar ja.
Dankzij ‘Europa’ mogen eieren van opgehokte vogels twaalf weken als vrije uitloop worden verkocht (=voor meer geld) en daarna niet meer.
Dan is het óf naar buiten of ze worden ‘scharrel’ en verdient de boer er minder aan.
Dát wil meneer Rohaan natuurlijk niet.
Minder verdienen.

Morgen dus weer naar buiten meisjes.
Geniet ervan.

Vergunning en gevaar

2 comments

Posted on 4th februari 2015 by Jeanne in Radio 1 Journaal

,

“Goed. Welkom.”
De rechter legt uit wat ze gaat doen, licht Joris van de Kerkhof toe.
En dat is: de uitspraak samenvatten in de zaak die nabestaanden en slachtoffers van Tristan van der Vlis aanspanden tegen de politie die niet voorkwam dat de man een wapenvergunning kreeg.
De eisers willen dat de politie aansprakelijk zou worden gesteld voor hun door het schietincident geleden schade.

De rechter neemt door: wat wist de politie.
Antwoord: voldoende om *niet* een vergunning te verlenen.
“Maar er komt nog een vervolg aan” neemt Joris van de Kerkhof ons verder aan het handje: uit wat de politie wist kon niet worden geconcludeerd dat derden een risico liepen als Van der Vlis een wapenvergunning had.
Er bleek alleen gevaar voor hem zélf.
De man had namelijk suïcideplannen.

Advocaat van de eisers boos natuurlijk.
“Deze geregistreerde psychopaat had nooit een vergunning mogen krijgen.”

Klinkt logisch.
*Is* logisch.
En ik ben geen psychiater en de rechter ook niet maar ik volg wel het nieuws zo’n beetje en de zelfmoordenaar die en passant een stukje van de rest van de wereld meeneemt is geen uitzondering.

Toch maar eens dat vonnis geraadpleegd.
Het blijkt net ietsje anders en ingewikkelder te liggen (blijkbaar dacht de rechter dat wij dat niet zouden snappen).
De wet die moet voorkomen dat idioten door fouten van de politie wapens krijgen is er niet om medeburgers te beschermen maar betreft in het algemeen het tegengaan van wapens in verkeerde handen.

Wel is er een ongeschreven zorgvuldigheidsnorm waarop burgers mogelijk een beroep kunnen doen maar dan – zo lees ik het vonnis – moet het er voor de politie wel duimendik bovenop hebben gelegen dat in dit geval Tristan van der Vlis een gevaar voor ánderen was.

Blijft wat mij betreft overeind dat elke ‘geregistreerde psychopaat’ die duidelijk maakt dat hij de hand aan zichzelf zou willen slaan daarmee impliciet een gevaar voor anderen kan zijn.

Ik geef de eisers 50% kans in hoger beroep.
Vooruit: 55%.

Foutje

0 comments

Posted on 4th februari 2015 by Jeanne in Radio 1 Journaal

, ,

Geroezemoes en een opgewonden vrouw.
Boos dat haar dochter die bij elk geluid onder de bank schiet geen psychische hulp heeft gehad.
Het is na afloop van een persconferentie van Havensteder over de nasleep van de ontploffing in de Rotterdamse wijk Schiebroek.
Joris van de Kerkhof ziet dat directeur Peter van Lieshout de vrouw mee naar boven neemt om de kwestie met haar te bespreken.
Netjes!

Hij heeft “een foutje gemaakt” zegt de directeur later.
Wat hij erkent.
Maar: “Ik vind het wel vervelend dat mijn boodschap niet goed is ontvangen.”
Mr. Understatement.

Joris van de Kerkhof laat hem hier niet mee wegkomen: “Wat hebt u fout gedaan dan?”
Daar heeft Van Lieshout over “nagedacht” en hij heeft ook “feedback gekregen” en de “volgorde” was verkeerd.
Hoe die wel had moeten zijn?
Eerst dat ze de bewoners zouden helpen.
Terwijl hij eerst zéi dat de bewoners hun verzekering op de hoogte moesten brengen.

JvdK: “Maar dat *vindt* u nog steeds…”
Volgt een warrig verhaaltje over dat Havensteder als mensen in de problemen komen kan bekijken of men die mensen kan bijstaan.
JvdK (scherp): “Maar het is niet dát u ze bijstaat. Het zou zo kunnen zijn.”
Maatwerk zal Van Lieshout leveren.
Wat kan zijn: de kat uit het huis halen, een andere woning en ja, ook geld.

Vier huishoudens zijn nog zonder onderdak.
Maar kan wel iedereen nu kat en kleren ophalen?
Nee.
Zestien woningen rond de ontploffing zijn ontoegankelijk.

Fijn gesprek.
Wat weer eens aantoont dat je met vriendelijk de juiste vragen stellen verder komt dan met kijk-mij-eens-scherp-zijn geblaf.

Toch nog – op de valreep

0 comments

Posted on 31st december 2014 by Jeanne in Radio 1 Journaal

Tot dit jaar reikte de Koude Kalkoen aan het eind van het jaar altijd prijzen uit.
Virtuele prijzen.
Nóg vluchtiger dan ‘de hand van de presentator’ van Matthijs van Nieuwkerk.

Prijzen voor het beste programma op Radio 1, de beste presentator, de beste verslaggever.

Dit jaar niet.
Omdat ik Radio 1 niet meer zo’n fijne zender vind en het station meer uit dan aan heb.

Er is geen programma meer dat er voor mij uitspringt.
Een paar presentatoren vind ik wel ‘ok’ of ietsje meer dan ‘ok’ maar om nou te zeggen dat ik me telkens enorm verheug op hun optreden – nee.

Dus dacht ik: geen prijzen.
Maar daarmee, bedacht ik net, doe ik één iemand tekort.
Joris van de Kerkhof die zo lang ik hem beluister hoge kwaliteit bijzondere radio levert.

Die erin slaagt om nét wanneer ik heb bedacht: laat ook maar zitten dat hele Radio 1, op YouTube staan nog veel mooie operafragmenten die ik nog nooit heb beluisterd, me weet te verrassen met een prachtige reportage die mijn hart raakt.

Met mooie interviews, gemaakt met liefde voor zijn gesprekspartners.
Met een vorm die aan een onderwerp dat bij een ander ‘gewoon’ zou zijn geweest net die extra draai geeft.

Daarom: bij deze alsnog 1 eenzame Koude Kalkoen bokaal voor de beste verslaggever van Radio 1.
Van harte en proost en op naar 2015 met veel meer Mooie Radio.

“Je gooit naar iemand toe!”

0 comments

Posted on 31st december 2014 by Jeanne in Radio 1 Journaal

,

“Vroeg in de ochtend, smeltende sneeuw.
En een vogeltje.”
Kan een reportage lieflijker beginnen?
Op dat moment voorzie ik nog niet waaróm hij zo begint en dat maakt Joris van de Kerkhof me pas op de helft duidelijk.

De verslaggever maakt een mooie fietstocht, geniet van nog meer vogeltjes en vertrouwt ons toe: “Eigenlijk helemaal geen zin om daar nou naar toe te gaan.”
‘Daar’ is naar een buitenwijk van Den Bosch op zoek naar vuurwerk.

Maar daar zijn ze, knulletjes die ondanks het vuurwerkverbod tot zes uur al bezig zijn met knallen.
Eentje vertelt dat hij dingen heeft gekocht die hij benoemt en die ik niet versta en Joris van de Kerkhof zegt “ik heb geen idee waar je het over hebt.”
Knulletje haalt iets uit binnenzak, schiet uit zijn hand, harde knal: “*Bijna* raakte hij die vogel, ziejewel?”
“Maar je schiet hem uit je hand!” de verslaggever klinkt ontzet.
Handschoen blijkt verbrand: “Ik koop wel een nieuwe.”

Vorig jaar ging het mis bij een jongen die Fehed(?) heette.
Die hield het vuurwerk verkeerd vast. Hand eraf.
“Vorig jaar, hè…” knulletje raakt op dreef en ik zie hem intussen voor hem en ik durf er een mooie fles wijn onder te verwedden dat hij een bontkraag had (kom maar op, Joris!).
Maar er was dus nog een andere Fehed.
Kreeg iets in z’n capuchon. “Halve oor eraf, gat in z’n hoofd, ik zweer het je.”

Dan: het tuig richt op passerende fietsers.
En op huizen als er een raam open staat.
“Kijk! Die vogel is afgeschoten! Een vogeltje,” en “rennen!” hoor ik maar dat is al op afstand want “ze rennen weg” stelt Joris van de Kerkhof vast.
Nog wat harde knallen. Een rotje. Nog een rotje.

“Je gooit naar iemand toe!” nu lijkt de verslaggever het ook niet meer objectief te kunnen verslaan.
“Voor dat soort mensen doen we het!” doet het mini-tuig triomfantelijk en ik heb geen idee wat hij bedoelt maar ik krijg nóg meer de pest aan hem als dat al mogelijk was.

Joris van de Kerkhof laat de reportage eindigen “een stukje verderop bij smeltend water met weer een vogeltje” en “houdoe” roept hij de jongens nog vriendelijk toe en “dankjewel” en ik hoor nog meer knallen en dan druppelend water en heel in de verte een blaffende hond.

Viereneenhalve minuut prachtige radio.

Alles gaat altijd goed

0 comments

Posted on 30th december 2014 by Jeanne in Radio 1 Journaal

,

Brabantse mannenstem.
Iets over zagen en planken en “dat hebt u vanochtend allemaal gemaakt” vraagt Joris van de Kerkhof.
Ja, maar wel mét iemand want denken valt niet mee en zo hoefde hij alleen maar vast te houden.

“Ze zien het eigenlijk niet” vertelde zijn vrouw eerder tegen de verslaggever.
Waarop de man zichzelf vergelijkt met een gecrashte computer waar je niks meer aan hebt zodat je die door het raam naar buiten wil gooien.
JvdK: “Was u daar bang voor?”
Nou… “dat geluk heb ik gehad, dat ik mag blijven” – met een lach.

Kwoot van de wethouder van Oirschot waar het echtpaar woont: dat het allemaal wel goed komt met de WMO.
Maar hoewel zijn indicatie loopt tot 2029 (allemachtig! Dan moet er dus echt iets grondig met de man mis zijn) wordt er toch eerst gekeukentafeld en weten ze na dat gesprek in november pas meer.
Zodat Joris van de Kerkhof even informeert bij de wethouder die zegt dat als het echtpaar vragen heeft ze ook nu al langs mogen komen.
Jammer dat ze dat zo via de verslaggever moeten horen.

“Wat is het probleem” vraagt die nu en de vrouw schildert de man als iemand die zonder prikkels op de bank blijft zitten niets doen.
Hij moet dus een aantal dagen naar de dagbesteding.
Met als bijkomend voordeel dat hij daarover thuis kan vertellen zodat zij niet als enige “loopt te tetteren en te doen”.
Liefdevolle plaagstootjes over en weer over dat ‘tetteren’.

De vrouw beschrijft haar angst: de vreemde die komt voor het gesprek. Die zal afgaan op de eerste indruk.
“En Jan zegt altijd dat alles goed is.”
Jan bevestigt: “Heb ik altijd gedaan.”
“Dan moet u oefenen het gaat niet goed” adviseert Joris van de Kerkhof en dan blijkt pas echt hoe erg het gesteld is met de man, die in het gesprek heel normaal overkomt: “Het verhaaltje dat ik vandaag verzin, ben ik morgen vergeten.”

Beide mannen buigen zich tenslotte over de stellage waarmee de reportage begon.
Het wordt een bak voor onder een werkbank en er moeten wieltjes onder.
Aan de ónderkant (de verslaggever zag het verkeerd en zegt: “u kunt dat ook veel beter”).
*Hij* moet maar blijven doen wat hij (zelf) doet, adviseert de man.
JvdK: “U ook, hè?” Ja.
JvdK met een lachje: “Want het gaat goed?”
“Altijd, hè,” lacht de man terug.

Knap: zo’n mooi, ontroerend portret in amper vier minuten.

Een haas is geen konijn

2 comments

Posted on 13th december 2014 by Jeanne in Tros Nieuwsshow

, , , ,

“Een goed stukje wild, ik ben er ook dol op” vertrouwt Mieke van der Weij ons toe waarna we het hebben over het wild in de supermarkt dat vrijwel nooit wild *is*.
Kok Julius Jaspers bevestigt wat deze week in de Volkskrant stond: het meeste ‘wild’ wordt gefokt en ook nog eens onder erbarmelijke omstandigheden waarbij het ergst mishandelde stukje vlees het konijn is.
In krappe draadstalen kooien zitten ze.
En worden helemaal gek.

Maar, zegt Peter de Bie, er staan van die leuke plaatjes op de verpakking.
“Dan zie je ze zo lekker naar je kijken en denk je, ach ja, het was ook je tijd.”

Eenden hebben het ook niet leuk en dan is er nog de Engelse patrijs (de onze is beschermd) die daar wordt gefokt en dan losgelaten zodat jagers ze kunnen neerknallen.
Opdat ze ze ‘wild’ kunnen noemen.
PdB: “Wat een nep, zeg.”
MvdW: “De wereld is altijd weer slechter dan je denkt.”

Dan een stukje spraakverwarring waarbij Peter de Bie eerst zegt dat elk konijn wild is (nee, je kunt sommige konijnen ook achter je huis hóuden) en dan denkt-ie dat een Vlaamse Reus een haas is (nee: konijn) want die had bij de buren de zolder vernield.
“Een haas is iets anders dan een konijn” weet Mieke van der Weij en “o is een haas iets anders dan een konijn” reageert Peter de Bie die zo deze ochtend ook nog iets heeft geleerd.

Conclusie van Jaspers: koop wild alleen bij de poelier ténzij bij de Plusmarkt want die heeft een deal met Staatsbosbeheer die wel wild móet schieten op de Veluwe om “de wildstand op peil te houden”.
Goed zeg, van die Plusmarkt.
Wel jammer dat ze er nog steeds plofkip verkopen.

Het werpen van stenen

0 comments

Posted on 10th december 2014 by Jeanne in De Ochtend |Radio 1 Journaal

, , ,

“Wie zonder zonde is werpe de eerste steen…” zegt de fractievoorzitter van de VVD in Maastricht Michel Severijns over de kwestie Onno Hoes.
Maar PowNews is vol plezier gaan smijten en wie zonder en mét zonde was deed vrolijk mee en nu gaat Onno Hoes weg.
Wel boos. Met dreigen met rechters enzo.

Joris van de Kerkhof leest rap de verklaring van de aftredende burgemeester voor.
Eerder legde hij zijn oor al te luisteren op de straat.
“Oudere mensen die niet op hun telefoon aan het kijken zijn, moet je het zelf vertellen”, deelt hij met ons.
En bespaart ons het geëigende: “Hebt u het al gehoord???” Wat Nou… dat…” etc.
Waarop teveel van zijn collega’s een patent lijken te hebben.

Twee gewone Maastrichtenaren mogen via de verslaggever op de radio.
Een (blijkbaar) oudere man die niet de hele dag op z’n smartphone loopt te turen vindt dat privé wel privé is maar toch niet slim en dus verstandig dat Hoes opstapt.
Een jonger persoon vindt ook dat Hoes het zelf moet weten maar aftreden is misschien toch beter en dat met die wietpas was pas écht fout.

Wedden dat De Ochtend het morgen in het mediaforum ook weer hierover gaat hebben? En dan: wat een schande al die aandacht en ook helemaal foute aandacht en .. o ja.. Nu hebben we het er zelf óók over.

Wat ik vind.
Ik vind dat Hoes een idioot is.
Hij had deze bui helder kunnen zien hangen.
Wat ik verder hoop.
Dat ‘ene Robbie’ zoals Jean-Pierre Geelen het knulletje aanduidde hier tot in lengte der dagen wanneer hij gaat solliciteren problemen mee zal ondervinden.

En PowNews?
Ach.
Daar hóeven we gelukkig helemaal niks meer van te vinden.

Kijk omhoog, als Sammie

0 comments

Posted on 2nd december 2014 by Jeanne in Radio 1 Journaal

, ,

Ramses Shaffy is vijf jaar dood.
Dus gaat Joris van de Kerkhof mee op een Ramses-wandeling door Amsterdam.
Daan Bartels pikt een klein groepje op bij het CS, nodigt ze uit om “als Sammie” omhóóg te kijken, wijst ze op een naar Ramses genoemde watertaxi en verwerkt soepel “een mooi meisje, vers van Vlieland” (Liesbeth List!) in zijn verhaal.

Op de achtergrond de geluiden (in mijn oren: herrie) van Amsterdam: auto’s, auto’s.
Toeterende auto’s. Trams.

Halverwege de Zeedijk een stop.
Tegenover een café waarvan niet *zeker* is dat Ramses er ooit geweest is maar de over hem gemaakte serie is hier gefilmd.
“Stel je voor” noodt onze gids de wandelaars dan uit.
Je staat na een borreltje (“of twee”) op de Nieuwmarkt en túúrt over het water – aan welk lied denk je dan?
“Tis stil in Amsterdam!” weet een vrouw.
“Wo-hoo, wo-hoo..” zingt de gids.

Kalkmarkt, Korsakov, 3e Weteringdwarsstraat (best een lange wandeling).
Langs café Hans en Grietje waar hij wel eens in de vroege ochtend op het stoepje zat.
Zomaar.
“Mama Mokum, ik woon bij jou aan de gracht.”
Daan Bartels barst weer los in een wat weemoedig lied over de stad die Ramses altijd in de armen heeft gesloten.
“Je brengt me thuis wanneer ik lam ben en niet meer word verwacht.”

Dan is het voorbij en “dank en wellicht tot ziens” en veel “dank” terug en “graag gedaan” en ik mag hopen dat iedereen toen de kroeg is ingedoken en tot diep in de nacht heeft zitten drinken.
Als passend afscheid van de grote zanger.

Joris van de Kerkhof kon dat natuurlijk niet doen.
Die moest deze mooie reportage voor ons monteren.

“Je zou het eens moeten proberen”

0 comments

Posted on 30th november 2014 by Jeanne in Radio 1 Journaal

, , ,

Twee giebelende meisjes die tegelijk en door elkaar heen praten.
Het zijn eigenlijk vrouwen van 30, ze vormen het duo Oldenosborn en ze hebben Camaretten gewonnen.
Erg blij zijn ze en doen ze nog “voornamelijk kleine-zaal-dingen”.

Waarna Joris van de Kerkhof stapt naar de winnaar van de publieksprijs en de persoonlijkheidsprijs, Kiki Schippers.
Die “jeetje wow superblij” is.
En van de verslaggever moet horen dat ze na een liedje een staande ovatie kreeg (niet gemerkt) en daarna een eindlied en *beng*! Dat was de beker en “sorry” lacht de winnares zodat ik vermoed dat ze een klap op de microfoon heeft gegeven.

En nét wanneer ik denk dat we gezellig twee minuten blijven babbel-kabbelen, vraagt Joris van de Kerkhof: “En waar ging dat laatste lied over?”
“Je bedoelt ‘Jij hoeft niet meer weg van mij’?
Of het lied van ‘Zaad op de muur’?”

Van dát lied horen we een stukje.
En Kiki Schippers tegen de verslaggever: “Was dat jouw favoriet?”
Nee. Maar “het was wel heel beeldend” en Kiki: “Is dat zo? Je zou het eens moeten proberen” waarop Joris: “Hoe lang blijft dat dan goed, eigenlijk?”
Lachuitbarsting: “Dat weet ik niet! Maar ja, het zat er nog.
Toen ik er achter kwam.. Ik weet niet hoe lang het er al zat…”

Lied zet weer in over “een langgerekte klodder zoet verleden” en inderdaad: “Jij hoeft niet meer weg van mij!”

Vrolijke reportage met een licht flirtende verslaggever en een leuke winnares met inderdaad een opmerkelijke persoonlijkheid.
Luister even.

Allerlei beelden op het netvlies

0 comments

Posted on 29th november 2014 by Jeanne in Radio 1 Journaal

, ,

Geritsel.
En Joris van de Kerkhof die vertelt dat Vluchtelingen in de Knel in een klooster zit.
Stem van een jonge vrouw (kán mijn vooroordeel zijn, maar ze klinkt niet als een non). Ze deelt envelopjes met leefgeld – € 56 – uit aan mensen die in de rij staan.
Een Afghaanse man is zes jaar in Nederland. Over twee weken doet de rechtbank uitspraak en weet hij of hij mag blijven.
JvdK: “Kúnt u terug?”
Man: “Ik loop gevaar.”

Maar dit is niet de zoveelste *sob* story over arme vluchtelingen.
Het gaat over de Eindhovense gemeenteraad die een motie heeft aangenomen dat ze niet alleen bed, bad en brood verdienen maar ook: begeleiding.
Terwijl Teeven nog zit te wachten op Godot, stemde in Eindhoven de VVD vóór zo’n regeling.
Niet per se (uitsluitend) uit de goedheid van hun hart.
Want, zegt de fractievoorzitter: “Als ze niet opgevangen worden, hebben we ze niet in beeld.”

Vluchtelingen in de Knel is er blij mee.
Want zo komen er “menselijke en duurzame oplossingen”.

Nog een vluchteling.
Elf jaar geleden als 14-jarige jongen uit Angola hierheen gekomen.
Procedure ziet er niet goed uit.
JvdK: “Kúnt u terug?”
Man: “Nee, nee, nee.”
JvdK: “Waarom niet?”
Man wil er niet over praten. Het is te erg wat hij heeft meegemaakt.
De verslaggever beschrijft hoe de man met zijn ogen gaat bewegen.
“Ik zie de beelden niet, maar ik zie wel dat er op uw netvlies allerlei beelden komen.”

De man is bang bij een negatieve uitspraak weer op straat te komen.
De hulpverleenster is wat dat betreft minder somber.
Ze denkt dat ze dankzij de motie van de gemeenteraad kan blijven begeleiden.
Waar ze blij mee is.

Ik ben ook blij.
Met de motie.
De reportage, waarin Joris van de Kerkhof (knap) nog twee vluchtelingen, een hulpverleenster én een politicus wist te verwerken, vond ik met de verplichte drie minuten te kort.
Gelukkig staat op de NOS-site een uitgebreid artikel voor wie net als ik méér wil weten.