Toch nog – op de valreep

0 comments

Posted on 31st december 2014 by Jeanne in Radio 1 Journaal

Tot dit jaar reikte de Koude Kalkoen aan het eind van het jaar altijd prijzen uit.
Virtuele prijzen.
Nóg vluchtiger dan ‘de hand van de presentator’ van Matthijs van Nieuwkerk.

Prijzen voor het beste programma op Radio 1, de beste presentator, de beste verslaggever.

Dit jaar niet.
Omdat ik Radio 1 niet meer zo’n fijne zender vind en het station meer uit dan aan heb.

Er is geen programma meer dat er voor mij uitspringt.
Een paar presentatoren vind ik wel ‘ok’ of ietsje meer dan ‘ok’ maar om nou te zeggen dat ik me telkens enorm verheug op hun optreden – nee.

Dus dacht ik: geen prijzen.
Maar daarmee, bedacht ik net, doe ik één iemand tekort.
Joris van de Kerkhof die zo lang ik hem beluister hoge kwaliteit bijzondere radio levert.

Die erin slaagt om nét wanneer ik heb bedacht: laat ook maar zitten dat hele Radio 1, op YouTube staan nog veel mooie operafragmenten die ik nog nooit heb beluisterd, me weet te verrassen met een prachtige reportage die mijn hart raakt.

Met mooie interviews, gemaakt met liefde voor zijn gesprekspartners.
Met een vorm die aan een onderwerp dat bij een ander ‘gewoon’ zou zijn geweest net die extra draai geeft.

Daarom: bij deze alsnog 1 eenzame Koude Kalkoen bokaal voor de beste verslaggever van Radio 1.
Van harte en proost en op naar 2015 met veel meer Mooie Radio.

“Je gooit naar iemand toe!”

0 comments

Posted on 31st december 2014 by Jeanne in Radio 1 Journaal

,

“Vroeg in de ochtend, smeltende sneeuw.
En een vogeltje.”
Kan een reportage lieflijker beginnen?
Op dat moment voorzie ik nog niet waaróm hij zo begint en dat maakt Joris van de Kerkhof me pas op de helft duidelijk.

De verslaggever maakt een mooie fietstocht, geniet van nog meer vogeltjes en vertrouwt ons toe: “Eigenlijk helemaal geen zin om daar nou naar toe te gaan.”
‘Daar’ is naar een buitenwijk van Den Bosch op zoek naar vuurwerk.

Maar daar zijn ze, knulletjes die ondanks het vuurwerkverbod tot zes uur al bezig zijn met knallen.
Eentje vertelt dat hij dingen heeft gekocht die hij benoemt en die ik niet versta en Joris van de Kerkhof zegt “ik heb geen idee waar je het over hebt.”
Knulletje haalt iets uit binnenzak, schiet uit zijn hand, harde knal: “*Bijna* raakte hij die vogel, ziejewel?”
“Maar je schiet hem uit je hand!” de verslaggever klinkt ontzet.
Handschoen blijkt verbrand: “Ik koop wel een nieuwe.”

Vorig jaar ging het mis bij een jongen die Fehed(?) heette.
Die hield het vuurwerk verkeerd vast. Hand eraf.
“Vorig jaar, hè…” knulletje raakt op dreef en ik zie hem intussen voor hem en ik durf er een mooie fles wijn onder te verwedden dat hij een bontkraag had (kom maar op, Joris!).
Maar er was dus nog een andere Fehed.
Kreeg iets in z’n capuchon. “Halve oor eraf, gat in z’n hoofd, ik zweer het je.”

Dan: het tuig richt op passerende fietsers.
En op huizen als er een raam open staat.
“Kijk! Die vogel is afgeschoten! Een vogeltje,” en “rennen!” hoor ik maar dat is al op afstand want “ze rennen weg” stelt Joris van de Kerkhof vast.
Nog wat harde knallen. Een rotje. Nog een rotje.

“Je gooit naar iemand toe!” nu lijkt de verslaggever het ook niet meer objectief te kunnen verslaan.
“Voor dat soort mensen doen we het!” doet het mini-tuig triomfantelijk en ik heb geen idee wat hij bedoelt maar ik krijg nóg meer de pest aan hem als dat al mogelijk was.

Joris van de Kerkhof laat de reportage eindigen “een stukje verderop bij smeltend water met weer een vogeltje” en “houdoe” roept hij de jongens nog vriendelijk toe en “dankjewel” en ik hoor nog meer knallen en dan druppelend water en heel in de verte een blaffende hond.

Viereneenhalve minuut prachtige radio.

Alles gaat altijd goed

0 comments

Posted on 30th december 2014 by Jeanne in Radio 1 Journaal

,

Brabantse mannenstem.
Iets over zagen en planken en “dat hebt u vanochtend allemaal gemaakt” vraagt Joris van de Kerkhof.
Ja, maar wel mét iemand want denken valt niet mee en zo hoefde hij alleen maar vast te houden.

“Ze zien het eigenlijk niet” vertelde zijn vrouw eerder tegen de verslaggever.
Waarop de man zichzelf vergelijkt met een gecrashte computer waar je niks meer aan hebt zodat je die door het raam naar buiten wil gooien.
JvdK: “Was u daar bang voor?”
Nou… “dat geluk heb ik gehad, dat ik mag blijven” – met een lach.

Kwoot van de wethouder van Oirschot waar het echtpaar woont: dat het allemaal wel goed komt met de WMO.
Maar hoewel zijn indicatie loopt tot 2029 (allemachtig! Dan moet er dus echt iets grondig met de man mis zijn) wordt er toch eerst gekeukentafeld en weten ze na dat gesprek in november pas meer.
Zodat Joris van de Kerkhof even informeert bij de wethouder die zegt dat als het echtpaar vragen heeft ze ook nu al langs mogen komen.
Jammer dat ze dat zo via de verslaggever moeten horen.

“Wat is het probleem” vraagt die nu en de vrouw schildert de man als iemand die zonder prikkels op de bank blijft zitten niets doen.
Hij moet dus een aantal dagen naar de dagbesteding.
Met als bijkomend voordeel dat hij daarover thuis kan vertellen zodat zij niet als enige “loopt te tetteren en te doen”.
Liefdevolle plaagstootjes over en weer over dat ‘tetteren’.

De vrouw beschrijft haar angst: de vreemde die komt voor het gesprek. Die zal afgaan op de eerste indruk.
“En Jan zegt altijd dat alles goed is.”
Jan bevestigt: “Heb ik altijd gedaan.”
“Dan moet u oefenen het gaat niet goed” adviseert Joris van de Kerkhof en dan blijkt pas echt hoe erg het gesteld is met de man, die in het gesprek heel normaal overkomt: “Het verhaaltje dat ik vandaag verzin, ben ik morgen vergeten.”

Beide mannen buigen zich tenslotte over de stellage waarmee de reportage begon.
Het wordt een bak voor onder een werkbank en er moeten wieltjes onder.
Aan de ónderkant (de verslaggever zag het verkeerd en zegt: “u kunt dat ook veel beter”).
*Hij* moet maar blijven doen wat hij (zelf) doet, adviseert de man.
JvdK: “U ook, hè?” Ja.
JvdK met een lachje: “Want het gaat goed?”
“Altijd, hè,” lacht de man terug.

Knap: zo’n mooi, ontroerend portret in amper vier minuten.

Een haas is geen konijn

2 comments

Posted on 13th december 2014 by Jeanne in Tros Nieuwsshow

, , , ,

“Een goed stukje wild, ik ben er ook dol op” vertrouwt Mieke van der Weij ons toe waarna we het hebben over het wild in de supermarkt dat vrijwel nooit wild *is*.
Kok Julius Jaspers bevestigt wat deze week in de Volkskrant stond: het meeste ‘wild’ wordt gefokt en ook nog eens onder erbarmelijke omstandigheden waarbij het ergst mishandelde stukje vlees het konijn is.
In krappe draadstalen kooien zitten ze.
En worden helemaal gek.

Maar, zegt Peter de Bie, er staan van die leuke plaatjes op de verpakking.
“Dan zie je ze zo lekker naar je kijken en denk je, ach ja, het was ook je tijd.”

Eenden hebben het ook niet leuk en dan is er nog de Engelse patrijs (de onze is beschermd) die daar wordt gefokt en dan losgelaten zodat jagers ze kunnen neerknallen.
Opdat ze ze ‘wild’ kunnen noemen.
PdB: “Wat een nep, zeg.”
MvdW: “De wereld is altijd weer slechter dan je denkt.”

Dan een stukje spraakverwarring waarbij Peter de Bie eerst zegt dat elk konijn wild is (nee, je kunt sommige konijnen ook achter je huis hóuden) en dan denkt-ie dat een Vlaamse Reus een haas is (nee: konijn) want die had bij de buren de zolder vernield.
“Een haas is iets anders dan een konijn” weet Mieke van der Weij en “o is een haas iets anders dan een konijn” reageert Peter de Bie die zo deze ochtend ook nog iets heeft geleerd.

Conclusie van Jaspers: koop wild alleen bij de poelier ténzij bij de Plusmarkt want die heeft een deal met Staatsbosbeheer die wel wild móet schieten op de Veluwe om “de wildstand op peil te houden”.
Goed zeg, van die Plusmarkt.
Wel jammer dat ze er nog steeds plofkip verkopen.

Het werpen van stenen

0 comments

Posted on 10th december 2014 by Jeanne in De Ochtend |Radio 1 Journaal

, , ,

“Wie zonder zonde is werpe de eerste steen…” zegt de fractievoorzitter van de VVD in Maastricht Michel Severijns over de kwestie Onno Hoes.
Maar PowNews is vol plezier gaan smijten en wie zonder en mét zonde was deed vrolijk mee en nu gaat Onno Hoes weg.
Wel boos. Met dreigen met rechters enzo.

Joris van de Kerkhof leest rap de verklaring van de aftredende burgemeester voor.
Eerder legde hij zijn oor al te luisteren op de straat.
“Oudere mensen die niet op hun telefoon aan het kijken zijn, moet je het zelf vertellen”, deelt hij met ons.
En bespaart ons het geëigende: “Hebt u het al gehoord???” Wat Nou… dat…” etc.
Waarop teveel van zijn collega’s een patent lijken te hebben.

Twee gewone Maastrichtenaren mogen via de verslaggever op de radio.
Een (blijkbaar) oudere man die niet de hele dag op z’n smartphone loopt te turen vindt dat privé wel privé is maar toch niet slim en dus verstandig dat Hoes opstapt.
Een jonger persoon vindt ook dat Hoes het zelf moet weten maar aftreden is misschien toch beter en dat met die wietpas was pas écht fout.

Wedden dat De Ochtend het morgen in het mediaforum ook weer hierover gaat hebben? En dan: wat een schande al die aandacht en ook helemaal foute aandacht en .. o ja.. Nu hebben we het er zelf óók over.

Wat ik vind.
Ik vind dat Hoes een idioot is.
Hij had deze bui helder kunnen zien hangen.
Wat ik verder hoop.
Dat ‘ene Robbie’ zoals Jean-Pierre Geelen het knulletje aanduidde hier tot in lengte der dagen wanneer hij gaat solliciteren problemen mee zal ondervinden.

En PowNews?
Ach.
Daar hóeven we gelukkig helemaal niks meer van te vinden.

Kijk omhoog, als Sammie

0 comments

Posted on 2nd december 2014 by Jeanne in Radio 1 Journaal

, ,

Ramses Shaffy is vijf jaar dood.
Dus gaat Joris van de Kerkhof mee op een Ramses-wandeling door Amsterdam.
Daan Bartels pikt een klein groepje op bij het CS, nodigt ze uit om “als Sammie” omhóóg te kijken, wijst ze op een naar Ramses genoemde watertaxi en verwerkt soepel “een mooi meisje, vers van Vlieland” (Liesbeth List!) in zijn verhaal.

Op de achtergrond de geluiden (in mijn oren: herrie) van Amsterdam: auto’s, auto’s.
Toeterende auto’s. Trams.

Halverwege de Zeedijk een stop.
Tegenover een café waarvan niet *zeker* is dat Ramses er ooit geweest is maar de over hem gemaakte serie is hier gefilmd.
“Stel je voor” noodt onze gids de wandelaars dan uit.
Je staat na een borreltje (“of twee”) op de Nieuwmarkt en túúrt over het water – aan welk lied denk je dan?
“Tis stil in Amsterdam!” weet een vrouw.
“Wo-hoo, wo-hoo..” zingt de gids.

Kalkmarkt, Korsakov, 3e Weteringdwarsstraat (best een lange wandeling).
Langs café Hans en Grietje waar hij wel eens in de vroege ochtend op het stoepje zat.
Zomaar.
“Mama Mokum, ik woon bij jou aan de gracht.”
Daan Bartels barst weer los in een wat weemoedig lied over de stad die Ramses altijd in de armen heeft gesloten.
“Je brengt me thuis wanneer ik lam ben en niet meer word verwacht.”

Dan is het voorbij en “dank en wellicht tot ziens” en veel “dank” terug en “graag gedaan” en ik mag hopen dat iedereen toen de kroeg is ingedoken en tot diep in de nacht heeft zitten drinken.
Als passend afscheid van de grote zanger.

Joris van de Kerkhof kon dat natuurlijk niet doen.
Die moest deze mooie reportage voor ons monteren.

“Je zou het eens moeten proberen”

0 comments

Posted on 30th november 2014 by Jeanne in Radio 1 Journaal

, , ,

Twee giebelende meisjes die tegelijk en door elkaar heen praten.
Het zijn eigenlijk vrouwen van 30, ze vormen het duo Oldenosborn en ze hebben Camaretten gewonnen.
Erg blij zijn ze en doen ze nog “voornamelijk kleine-zaal-dingen”.

Waarna Joris van de Kerkhof stapt naar de winnaar van de publieksprijs en de persoonlijkheidsprijs, Kiki Schippers.
Die “jeetje wow superblij” is.
En van de verslaggever moet horen dat ze na een liedje een staande ovatie kreeg (niet gemerkt) en daarna een eindlied en *beng*! Dat was de beker en “sorry” lacht de winnares zodat ik vermoed dat ze een klap op de microfoon heeft gegeven.

En nét wanneer ik denk dat we gezellig twee minuten blijven babbel-kabbelen, vraagt Joris van de Kerkhof: “En waar ging dat laatste lied over?”
“Je bedoelt ‘Jij hoeft niet meer weg van mij’?
Of het lied van ‘Zaad op de muur’?”

Van dát lied horen we een stukje.
En Kiki Schippers tegen de verslaggever: “Was dat jouw favoriet?”
Nee. Maar “het was wel heel beeldend” en Kiki: “Is dat zo? Je zou het eens moeten proberen” waarop Joris: “Hoe lang blijft dat dan goed, eigenlijk?”
Lachuitbarsting: “Dat weet ik niet! Maar ja, het zat er nog.
Toen ik er achter kwam.. Ik weet niet hoe lang het er al zat…”

Lied zet weer in over “een langgerekte klodder zoet verleden” en inderdaad: “Jij hoeft niet meer weg van mij!”

Vrolijke reportage met een licht flirtende verslaggever en een leuke winnares met inderdaad een opmerkelijke persoonlijkheid.
Luister even.

Allerlei beelden op het netvlies

0 comments

Posted on 29th november 2014 by Jeanne in Radio 1 Journaal

, ,

Geritsel.
En Joris van de Kerkhof die vertelt dat Vluchtelingen in de Knel in een klooster zit.
Stem van een jonge vrouw (kán mijn vooroordeel zijn, maar ze klinkt niet als een non). Ze deelt envelopjes met leefgeld – € 56 – uit aan mensen die in de rij staan.
Een Afghaanse man is zes jaar in Nederland. Over twee weken doet de rechtbank uitspraak en weet hij of hij mag blijven.
JvdK: “Kúnt u terug?”
Man: “Ik loop gevaar.”

Maar dit is niet de zoveelste *sob* story over arme vluchtelingen.
Het gaat over de Eindhovense gemeenteraad die een motie heeft aangenomen dat ze niet alleen bed, bad en brood verdienen maar ook: begeleiding.
Terwijl Teeven nog zit te wachten op Godot, stemde in Eindhoven de VVD vóór zo’n regeling.
Niet per se (uitsluitend) uit de goedheid van hun hart.
Want, zegt de fractievoorzitter: “Als ze niet opgevangen worden, hebben we ze niet in beeld.”

Vluchtelingen in de Knel is er blij mee.
Want zo komen er “menselijke en duurzame oplossingen”.

Nog een vluchteling.
Elf jaar geleden als 14-jarige jongen uit Angola hierheen gekomen.
Procedure ziet er niet goed uit.
JvdK: “Kúnt u terug?”
Man: “Nee, nee, nee.”
JvdK: “Waarom niet?”
Man wil er niet over praten. Het is te erg wat hij heeft meegemaakt.
De verslaggever beschrijft hoe de man met zijn ogen gaat bewegen.
“Ik zie de beelden niet, maar ik zie wel dat er op uw netvlies allerlei beelden komen.”

De man is bang bij een negatieve uitspraak weer op straat te komen.
De hulpverleenster is wat dat betreft minder somber.
Ze denkt dat ze dankzij de motie van de gemeenteraad kan blijven begeleiden.
Waar ze blij mee is.

Ik ben ook blij.
Met de motie.
De reportage, waarin Joris van de Kerkhof (knap) nog twee vluchtelingen, een hulpverleenster én een politicus wist te verwerken, vond ik met de verplichte drie minuten te kort.
Gelukkig staat op de NOS-site een uitgebreid artikel voor wie net als ik méér wil weten.

Botox is besmettelijk

1 comment

Posted on 22nd november 2014 by Jeanne in Tros Nieuwsshow

, , ,

“Laten we massaal naakt, in daglicht, voor een vergrootspiegel gaan staan en gewoon eens even stevig janken over alle putten, kwabarmen, hangknieën, rimpels en plooien. Laten we de fysieke veroudering verwerken als ware het een rouwproces na de dood van een dierbare. En dan moedig voorwaarts!”

Mieke van der Weij leest voor uit ‘Het botoxdilemma’ van Nathalie Huigsloot.
Een boek over schoonheid en onzekerheid en vrouwen en mannen.
Volgt een gesprek dat vooral mooi is omdat iedereen eerlijk is.
Eerst Mieke en Nathalie samen, dan valt Peter de Bie in.
Hij ziet 5 rimpels in het voorhoofd van de schrijfster.
Heeft ze nou écht serieus voor de spiegel gestaan en daarnaar gekeken?!

“Doet iedere vrouw!” weet Mieke van der Weij. “Ik heb een vergrootspiegel.”
PdB: “Waarom doen wij mannen dat dan niet?”
Mannen, legt de gast uit, kijken anders in de spiegel.
“Mannen zien een enorme pens maar denken ik heb nog wel een goeie kop, die compenseren” (ad hominem! Die durft).
Terwijl vrouwen inzoomen op wat er aan ze mis is.

Het komt (o.a.) omdat we worden opgevoed met prinsessenverhalen.
Zodat Nathalie Huigsloot wanneer ze haar dochtertje(5) voorleest erbij zegt dat de koningin zich met dómme dingen bezig hield nl wie de mooiste van het land was.
Peter verbaast zich maar Mieke onthult dat ze als kind al grote voeten had en dan konden de stiefzusters van Assepoester niet in het muiltje en voelde zij zich net alsof ze zo’n lelijke stiefzuster was.

Nu Peter: “Als je serieus denkt dat oudere vrouwen mooier worden, is er echt iets mis met je? Ik heb het over mezelf.”
Nee.
Maar de mannen die zeggen “karakter kun je niet neuken” (NH) worden breed uitgemeten: “Omdat het precies de achilleshiel van de vrouw raakt.”

Je moet er vroeg bij zijn (botox) anders ziet het er onnatuurlijk uit en steeds meer vrouwen doen het, NH: “het is besmettelijk”.
Nu haak ik ietsje af (want: tis toch te laat voor mij) maar, legt de schrijfster een link: “In de generatie van mijn moeder is het de ooglidcorrectie” en verdomd, dát herken ik van vriendinnen die mij dan ook proberen mee te slepen.

Wat te doen?
Als het schoonheidsmonster in je hoofd zegt ‘laat aan je sleutelen’ moet je je afvragen of je dierbaren dan meer van je houden.
Het antwoord zal nee zijn en dan: niet doen.
Maar wat nu als het antwoord ‘ja’ is?
Beter niet aan denken misschien.

“Je kúnt het, kleine jongen!”

0 comments

Posted on 15th november 2014 by Jeanne in Tros Nieuwsshow

, , ,

Govert Schilling te gast, altijd leuk, altijd gezellig.
Maar even *niet* wanneer Mieke van der Weij het onderwerp Philae introduceert door te benadrukken wat er is mis gegaan (ligt op z’n kant, op de verkeerde plek, z’n accu is leeg) en dan lachend: “Máár volgens wetenschappers is de missie een groot succes.”
Schilling ontploft (“je zegt met een lachje…”).
Het is wél een groot succes, alleen zijn er wat dingen “anders uitgepakt dan je had verwacht”.

Mieke van der Weij: “Ik heb niet gezegd dat de missie mislukt was.”
Nee, maar, heeft de wetenschapsjournalist gemerkt: “Veel mensen hebben dat idee.”
Volgt een uitleg van de komeet en het landen en naarmate het gesprek vordert wordt Philae steeds meer een knuffelding.
GS: “Het idee was zodra-ie grond onder z’n pootjes voelt: hup, ik ben er…”

“En die batterijen, is dat geen eh.. probleempje dan?”
Mieke van der Weij vraagt het zéér voorzichtig.
Zeker. Want Schilling zat erbij toen vannacht om zes minuten over half twee het laatste signaal is opgevangen.
“Hij kon nog maar een heel zacht piep…. piep… piepje…”
Ach gossie, denk je direct.

GS: “Het was een emotioneel afscheid.
Er hebben vluchtleiders daar staan huilen om gedag te zeggen tegen hun lander.”
Op twitter verschenen teksten: “Hou vol, Philae, je kúnt het, kleine jongen!” en tenslotte “Rust zacht, kleine metalen vriend”.

Een gepersonifieerde robot.
Wat sommige mensen raar vinden, weet Schilling.
“Maar dat vind ik nou weer niet raar!” roept Mieke uit.
“O. Mooi,” reageert haar gast bij wie ze na haar introductie zo te horen nog het een en ander moet goed maken.

Komt het nog goed met Philae?
Héél misschien. Want met zonlicht kan hij opladen maar hij ligt aan de rand van een klif. Hij zóu zes uur per dag zonlicht moeten hebben maar krijgt dat nu maar anderhalf uur.
Toch is er hoop dat hij over dagen of misschien weken genoeg energie heeft “om te zeggen ah! Ik kan mezelf weer aanzetten.”
GS: “En dan weer piep… piep… piep-piep-piep-piep – en dan is-ie er weer.”
We mogen dus niet zeggen dat hij dood is.
Winterslaap. Coma.
Zoiets.

Wat een mooi slot zou zijn geweest maar helaas vraagt Peter de Bie nog hoe Philae uiteindelijk zal eindigen.
Slecht.
In de ruimte geblazen of verbrand door de zon.
Arme kleine, metalen vriend.

Eigen tijd

0 comments

Posted on 8th november 2014 by Jeanne in Tros Nieuwsshow

, , ,

Het boek ‘Women and clothes’ schijn je te moeten lezen, begrijp ik uit een gesprek in de TROS Nieuwsshow.
O.a. omdat veel vrouwen steeds hetzelfde kledingstuk kopen.
En wanneer je ouder wordt moet je gaan voor ‘stijl’.
Smeren en make-up waar vróeger een leuke lach al voldoende was.
Mieke van der Weij begrijpt precies wat de aanbeveelster van het boek, Sandra Heerma van Voss, bedoelt.

Mede-gast Kees ‘t Hart wil haar een vraag stellen.
“Het gaat wel van je eigen tijd af!” waarschuwt Mieke.
Toch wil hij iets vragen.
Over zijn vrouw die wel honderd paar schoenen heeft.
Of dat normaal is.

Waarna er een plaatje wordt gedraaid.
Daar valt namelijk niet aan te ontkomen, ook niet wanneer een gast wat langer praat.

De tijd vliegt

1 comment

Posted on 2nd november 2014 by Jeanne in Radio 1 Journaal

Theo van Gogh is tien jaar geleden vermoord.
Echt? Ja, echt.
Tenminste dat staat in de krant en dat zeggen ze op de radio en op de televisie is er ook een hoop aandacht voor en je kunt vandaag al z’n films gaan zien in Eye.

Zodat de verslaggever van dienst als opdracht krijgt naar de herdenking bij De Schreeuw (dat is een beeld) in het Amsterdamse Oosterpark te gaan en ik vermoed dat de NOS verwacht dat zich daar duizenden mensen verzamelen en wie weet wordt het wel mot met de moslims.

Joris van de Kerkhof is die verslaggever van dienst.
Op enige afstand horen we een man: “De titel van mijn lezing: waarom Theo van Gogh werkelijk geofferd werd” en achter hem staan veertig mensen die vooral praten met elkaar.
JvdK: “En in deze microfoon.”

Een man herdacht een maand geleden nog dat “mijn kameraad André Hazes” zoveel jaar geleden was overleden: “Het vliegt voorbij.”
Maar hé! Een motoragent.
Dan ziet de man het weer helemaal voor zich hoe Mohammed B. het park werd ingejaagd en bij Theo was toen nog niemand, “nou 1 meneer dan” en zo lag-ie daar met de keel kapot en een mes erin geprikt.

Er gaat een telefoon.
“Momentje hoor,” zegt de man.
En: “Ik word geïnterviewd. Ik hou de camera wel zó, dan kun je meekijken.”
JvdK (beleefd): “Dag meneer.”
Man: “Deze meneer zit in Emmen helemaal.
Hebben we live contact mee, helemaal in Emmen.”

De verslaggever vraagt wat de meneer in Emmen ervan vindt.
“Ja, dat is wel goed om zo te doen.”
Zij stem klinkt als die van een robot.
En de man in het park?
Die begint over IS en dat we die strijdlustige typjes vooral weg moeten laten gaan.

JvdK: “Een prettige dag nog.”
En: “Dag meneer uit Emmen.”
“Doei!” roept de robot terug.

Hilarisch.

Levend aan slachthaken hangen

2 comments

Posted on 28th oktober 2014 by Jeanne in De Nieuws BV

, , ,

Sharon Dijksma is voor de natuur en ook voor de ondernemers, vertelt ze aan Willemijn Veenhoven en Felix Meurders.
Babbel en kabbel en stroop om de mond en niks aan het handje gesprek.

Na tien minuten snijdt Willemijn Veenhoven “even een ander punt nog dat op de agenda staat, dierenwelzijn” aan.
Dijksma wil een ‘top’ organiseren.
WV: “Nou vindt de Partij van de Dieren…”
Het is Partij *voor* de Dieren, Willemijn! Leer je dat nou nooit?

Maar die partij vindt dus dat aangezien er in het regeerakkoord geen afspraken zijn gemaakt over diervriendelijk beleid, de staatssecretaris verder kan gaan: “Bijvoorbeeld door het verbieden van het levend aan slachthaken hangen van pluimvee.”

SD: “Ja, de Partij voor de Dieren wil het liefst dat ik hun eigen verkiezingsprogramma uitvoer.
Maar we hebben natuurlijk te maken naast de twee vertegenwoordigsters van de Partij van (sic) de Dieren met 148 andere…”
Felix Meurders onderbreekt haar door te wijzen op “dat bééld: van het levend aan slachthaken hangen van pluimvee”.

“Maar ook daar zijn weer stappen die gezet worden” vaagtaalt de politica er lustig op los.
FM: “Maar wanneer komen er uitspraken over, definitieve beslissingen?”
SD: “Er zijn al veel vorderingen gemaakt, heel veel slachthuizen doen het ook niet.”
En ze is “in gesprek”.
FM: “Maar gewoon verbieden?”
SD: “Ik heb zo mijn redenen om het op deze manier met de sector te regelen.”
WV: “Dus voorlopig hangen er nog gewoon levende dieren aan slachthaken.”

Waarop Dijksma de schuld legt bij wie vlees eet “want dan heb je consequenties” en in Nederland proberen we “zo ethisch verantwoord als mogelijk met onze dieren om te gaan” en in onze slachthuizen zijn mooiere regels dan in andere landen.
Maar – wijkt ze bekwaam uit – ze wil wél iets doen aan het veevervoer.
Teveel gesleep, te lang onderweg en dáár gaat ze dus op die ‘top’ over praten.

Los van de inhoud en dat nare toontje van deze pluchezitter: sinds wanneer wordt het morele gelijk van een parlementslid bepaald door het aantal zetels?
Als je zo redeneert kun je net zo goed blind alle oprispingen van de PVV volgen.

gesprek

Utrechtse serieverkrachter voor de rechter

0 comments

Posted on 27th oktober 2014 by Jeanne in Radio 1 Journaal

De Utrechtse serieverkrachter van 15-20 jaar geleden staat vandaag voor de rechtbank in een pro forma zitting.
Alsnog tegen de lamp gelopen door een fietsendiefstal en daarbij weggeschraapt dna.

Verschillende programma’s besteden vandaag aandacht aan de zaak.
Aan de angst van toen.
En: wie *is* die man.
Lastig bij iemand die tot nu toe de kaken stijf op elkaar houdt.

Joris van de Kerkhof is bij de zitting.
Hij doet verslag door waarneming te verbinden met kwoot uit de rechtszaal zodat het lijkt alsof hij voice over is.
“De rechtbank” roept een bode wanneer de rechters binnenkomen, geklikklak van fotografen, orde der dingen wordt bepaald.

JvdK: “De verdachte heeft een capuchon op.”
Rechter: “Mag ik u vragen uw eh.. hoofddoek af te doen.”
Dat wel maar uit de verdachte komt verder niet veel meer dan: “Geen antwoord.”

Monotoon leest de officier, een vrouw, voor welke drie verkrachtingen de verdachte te laste worden gelegd: data en plaatsen.
JvdK: “Dan legt ze uit dat de verkrachtingen op een gruwelijke manier gebeurden.”

We zijn nu anderhalve minuut in het sobere verslag en de verslaggever zegt dat hij “een deel van de opsomming” zal weergeven.
Zaak 1: een meisje van 16 anaal, vaginaal en oraal gepenetreerd.
Zaak 2: vrouw van 28 verkracht, kon ontsnappen en verborg zich in een sloot waarbij ze tot haar neus onder water bleef zitten – na een tijdje is ze vrijwel naakt hulp gaan zoeken in de omgeving.
Zaak 3: meisje van 16, mond dicht getaped, met tie rips vastgebonden aan een boom, anaal en vaginaal verkracht en zo achtergelaten.

De zaak wordt voortgezet op 19 januari.
JvdK: “Tussen parketpolitie en advocaat loopt de verdachte weg.
Een kleine, dikke man met een capuchon bungelend over zijn rug.”

Een indringend verslag.
Zakelijk. Sober.
Waardoor je extra schrikt van de drie beschreven verkrachtingen.
*Deels* beschreven verkrachtingen.

Op bestelling

1 comment

Posted on 24th oktober 2014 by Jeanne in Radio 1 Journaal

, ,

Ook in het Radio 1 Journaal aandacht voor de teruggevonden vogels van Avifauna waar ze “heel blij” zijn maar “een vogel is dood en twee zijn er in levensgevaar” wat vermoed ik een kwoot is naar aanleiding van de vondst van een paar dagen geleden.

Ewout de Bruin vat in enkele minuten een hoop dierenleed samen (kan me tenminste niet voorstellen dat die vogels en aapjes het leuk vinden uit hun vertrouwde omgeving te worden gehaald) en wat achtergronden.

David van Gennep van Stichting Aap heeft het over booming business en schildert hoe boeven in een dierentuin dieren bekijken en uitkiezen en dan terugkeren om ze te roven.
“Op bestelling” denkt hij.
Omdat mensen tegenwoordig niet tevreden zijn met een konijn of een cavia in de achtertuin.

Probleem: versnipperde Europese wetgeving.
In Engeland bv mag je apen houden.

Ander probleem: nauwelijks pakkans.
Omdat onder Bleker en Verburg het opsporingswerk is komen stil te staan en dit kabinet wíl misschien wel maar de expertise is verdwenen.

Gloort er een sprankje hoop?
Ja. Uit onverwachte hoek.
In Amerika denken ze namelijk dat met dit soort criminaliteit terrorisme wordt gefinancierd en terrorisme willen we niet zodat dierendiefstal zo toch een maatschappelijk probleem wordt waartegen we iets moeten doen.

Beetje cynisch.

“Hoe ziet de roze buikvink eruit”

4 comments

Posted on 24th oktober 2014 by Jeanne in De Nieuws BV

, , ,

Een deel van de vorige maand uit Avifauna gestolen vogels is terug.
Zeven vogels zijn gevonden na een tip.

Felix Meurders belt erover met Dennis Appels van Avifauna.
Na een snel ‘hoe maken ze het’ (goed) wordt hij leuk.
“Was u vooral gelukkig dat de roze buikvink er tussen zat?”
Ja dus (?): “Hoe ziet de roze buikvink eruit, waarom wordt-ie roze genoemd?”
Willemijn Veenhoven komt nú al niet meer bij.

Dan: “De oranje kuifkaketoe, heeft die een oranje kuif?”
En nog meer vogels hebben grappige namen, vinden de zéér melige presentatoren die duidelijk minder (zeg maar: niet) geïnteresseerd zijn in hoe het mogelijk is dat de vogels zijn teruggevonden, waar ze zijn vastgehouden, of is geprobeerd ze te verkopen, of een vermoeden bestaat wie de dieven zijn, waar de rest (nog 12) kan zijn en of het eigenlijk niet een klein wonder is dat ze na een maand nog redelijk gezond blijken te zijn terwijl eerder teruggevonden vogels er erg slecht aan toe waren.

Nee hoor, lachu om de namen en de beschrijving van de vogels.
Er samen bijna in *blijven*.
Niet zo professioneel.
Vind ik.

Door de knieën

0 comments

Posted on 17th oktober 2014 by Jeanne in Radio 1 Journaal

, , ,

“Ik ga door mijn knieën voor u, meneer Nagel.”
Nou! Dat is een sterk begin van het gesprek dat Joris van de Kerkhof heeft met een aantal kopstukken van 50Plus.
Zoiets zie ik Rutger van Powned nog niet doen.

De verslaggever is bij een congres van 50Plus.
Waar, zegt men, niet meer dan vijf minuten van gedachten is gewisseld over Krol, Hammerstein, de vrienden van de Gay Krant.
Of over flessentrekkerij en oplichting.

JvdK (vriendelijk): “Daar doen jullie niet aan?”
Nee. En als 50Plus hebben ze ook geen binding met “die stichting”.
Want: “Zoals het er nu naar uitziet is alles goed gegaan.’
JvdK (nog steeds vriendelijk): “Zoals het er nu naar uitziet?”
En: “Wat een gedóe, hè?”

Tegen Nagel: “Hoe gaat u er in de campagne voor de Provinciale Staten voor zorgen dat dit niet de hoofdmoot wordt?”
Al jaren bekend! Weten de 50Plussers (en willen ze ons doen geloven).
Ze (…) “Hebben maar één oogmerk: beschadigen! Beschadigen! Beschadigen!”
Onzin, die twee ton voor 50Plus.
Het gaat om de pensioenen van de ouderen die in januari weer omlaag gaan.
(jaja)

Er is op twee woningen van Krol beslag gelegd.
JvdK: “Hoeveel woningen hebt u wel niet?”
Ja, lacht Krol, dat *lijkt* misschien wat veel maar hij woont in de ene en in de andere woont “mijn ex-partner van 30-35 jaar geleden”.

Nagel wordt trouwens de lijsttrekker van de partij voor de Eerste Kamer.
Toch een beetje nieuws.
Hoewel ‘nieuws’.

Maar wel een leuk gesprekje.