De Koude Kalkoen

Het gaat niet om de plaatjes

Geschreven op 18 juni 2013 om 21:56 door Jeanne in Radio 1 Journaal

Ik heb me boos gemaakt over ‘de plaatjes’.
Muziek in het Radio 1 Journaal?!
Twee, soms zelfs drie plaatjes per uur?
En… niet eens léuke plaatjes.

Ik heb vals getwitterd, ik heb hier betoogd.
En soms dacht ik bij een plaatje: best leuk.
En bij een ander plaatje: hoe kunnen ze dát nou draaien.

Strijd gestreden
Om me te realiseren dat de strijd wat mij betreft is gestreden.
Haalt het R1J de plaatjes weer úit het programma – graag!
Laat R1J ze zitten – dan graag een betere keuze en anders kan ik een aantal keren per uur dát doen waarvoor Giselle van Cann me juist wou behoeden: de radio uit-tjoenen, de gedachten op nul zetten (of op iets anders), mail beantwoorden, de tuin in lopen.
En soms ben ik dan terug in het programma wanneer er weer wordt gepraat en soms ook niet.

Maar die plaatjes – daar gaat het helemaal niet over.
Die zijn een makkelijk houvast.
Een aangrijpingspunt.
Een: kijk eens hoe oppervlakkig.

Oppervlakkigheid
De echte oppervlakkigheid zit elders.
Die zit in de keuze van de onderwerpen en -vooral- in de aanpak ervan.
Want bijna álles kan belangrijk worden (gevonden) afhankelijk van hoe je ernaar kijkt en hoe je het belicht.
Soms inzoemend op hoe groot het leed van een aantal personen kan zijn, soms terugwijkend en de spot richten op de Big Picture met als het kan Grote Verbanden.

Al weken luister ik met plezier naar de berichtgeving over de examenfraude en over Turkije.
De verslaggevers zitten bovenop het nieuws, de presentatoren zijn gretig bij het speuren naar de achtergronden.

Parlementair nieuws en sportnieuws is regelmatig knus geneuzel.
De verslaggever in kwestie vindt het spannend, de presentatoren genieten mee. En ik vraag me af of het allemaal écht zo belangrijk is.

Op locatie
Waar ik steeds vaker twijfels ervaar is bij de live-verslaggever-op-locatie.
Er zijn interessante onderwerpen die zakelijk worden gebracht (deze week Maino Remmers bij de Oisterwijkse vennen).
Maar te vaak is het té leuk (Marc-Robin Visscher: “ik heb mijn schroevendraaier bij me!” Lara: “Oe! Pas op! Laat hem niet in de buurt!”) en eigenlijk vrijwel álles van Maino Remmers tenzij die een grote drempel in de weg wordt gelegd.

De avond live-verslaggever-op-locatie is helemaal om te janken.
Jeroen de Jager kan het, denk ik, zelf niet echt hélpen. Die krijgt een rotopdracht en maakt er al vox-poppend het beste van.

Jozephine Trehy heeft mogelijk kwaliteiten maar het live-verslaggeven-op-locatie hoort daartoe niet.
Bijdrage 1 is steevast volstrekt zinloze voxpop.
Verder babbelt ze zich er doorheen met vandaag (bv) dé vinder van ‘de baby’ (die ze zgn was gaan zóeken) die helemaal niet de baby had gevonden maar had gezien hoe ánderen de baby vonden en de politie belden.
Waarna JT bezorgd vraagt of hij er toch niet een naar gevoel aan heeft overgehouden. En wat denk je? Ja!!

Bovenop
Wat ik wel wil.
Ik wil de presentatoren bovenop het nieuws.
En -opmerkelijk- dat lukt Lara Rense en Marcel Oosten beter wanneer ze op vrijdag solo presenteren. De sfeer is dan ook prettiger.
Niet zo vals-kattig naar gesprekspartners. Niet zo (soms) té leuk samen.
Zakelijker in de gesprekken en tegelijk intiemer met de luisteraar.
Voorstel: schaf die duopresentatie ook in de ochtend af.

Wat ik verder wil.
Ik wil de correspondenten niet alleen hijgend in het traangas (en o! Wat doet Bram Vermeulen dat prachtig!). Ik wil juist van hen ook de kleine verhalen die ons meer inzicht kunnen verschaffen in hun regio.
Opdat wij weten dat de wereld niet stopt bij Maastricht en Appelscha.

Integer en betrokken
Wat ik nog meer wil.
Ik wil verslaggevers die niet gemakzuchtig voxpoppen (ik háát voxpop!) maar die inzicht verschaffen. Door te verhalen, door portretten te maken.
Integer. Betrokken.
Wederom: niet gemakzuchtig effe binnenwandelen, microfoon erbij, babbel-klets en huppatee.
Elke verslaggever die vanaf nu daarmee denkt weg te komen mag van mij op staande voet worden ontslagen.

En tenslotte wil ik gravers en wil ik duiders.
Journalisten die niet voor kennisgeving aannemen wat de voorlichters op hun mouw spelden en duiders die een paar extra stappen opzij en naar achter doen en er dan even helemaal fris tegenaan kijken.

Verras me
Maar wat ik het allerliefste wil: verras me.
Stap af van het stramien, stap af van de vaste aanpak, stap af van de voorspelbare onderwerpen.

Voorkom dat ik R1J ervaar als oor-in-oor-uit-brei.
Doe iets geks.
Doe iets schokkends.

Ga de extra kilometer.
Maak van R1J het allerbeste nieuwsprogramma dat er is.
Toi toi toi.
(en snel, graag)

Een zakje chips in het weekend

0 comments

Geschreven op 18 juni 2013 om 10:22 door Jeanne in Radio 1 Journaal

“Mooie tuin” zegt Joris van de Kerkhof.
“Dank je,” zegt een vrouwenstem zacht.
En, vervolgt de verslaggever: “Mooi bankje.”
Zodat ze moet uitleggen dat ze dat heeft *gekregen*.
En die tuinset? Ook gekregen? Nee, maar die is oud.
En die televisie daar binnen? Zelf gekocht maar óók oud.

JvdK met nog steeds die ‘bad cop’-toon: “Vervelend? Al die vrijpostige vragen?”
Maar ze zijn het gewend.
In de schuldhulpverlening door ‘puur pech’ (eigen zaak kwijt geraakt en na drie maanden baan verloren door een nekhernia) en meer dan 95 Euro per week hebben ze niet maar mensen zeggen wel vaker: aan jou zien we het niet.

Aanleiding voor het gesprek is Stichting Leergeld die meer dan 40.000 kinderen voorziet van spullen die hun ouders niet (meer) kunnen betalen.
Hier krijgt de zoon van 11 voetbalschoenen en die van 14 een fiets.

De kinderen zijn weggestuurd voor het gesprek.
Want ze moeten niet alles horen over de problemen van hun ouders.
Ze moeten, vinden die ouders, zoveel mogelijk kind zijn.
Met – noemt vader als luxe – “een zakje chips in het weekend”.

“Neemt u het zichzelf kwalijk dat u uw kinderen zo in armoede opvoedt?”
Joris van de Kerkhof heeft de ‘bad cop’-toon laten vallen maar zijn vragen zijn er niet minder hard om.
Want ja, de moeder neemt het zichzelf kwalijk: “Je kan ze niet een leuke herinnering geven aan wat je met je ouders doet.”

Ze vertelt over het eerste jaar schuldhulpverlening en haar zoontje dat in groep vier in de klas de vraag kreeg voorgelegd wat hij in de vakantie had gedaan.
“Ze gingen het rijtje af.”
Die had toen een fantasieverhaal verteld over waar hij geweest was.
“En op een gegeven moment komt dat eruit en dat doet je dan toch wel pijn. Want wij zijn nergens geweest, wij zitten zes weken thuis.”

Een prachtig, indringend gesprek.
En nu maar hopen dat de kinderen geen Radio 1 Journaal luisteren en de ouders van hun vriendjes evenmin.

Twitteren met ET

0 comments

Geschreven op 17 juni 2013 om 18:48 door Jeanne in Radio 1 Journaal

“Twitteren met buitenaardse wezens, waarom ook niet” steekt Tim Overdiek enthousiast van wal in één van de leukste afleveringen van zijn dagelijkse twitterrubriek.
Morgen gaat een site in de lucht (Lonesignal.com) waar we ons hart kunnen luchten en tevens uitstorten in een poging contact te maken met de little green men.
Wat moeten we vooral wél en wat vooral níet twitteren, heeft de presentator van het Radio 1 Journaal vandaag in de groep gegooid.

“Dat wij ook alleen maar ons best doen” reageerde daarop Marieke Baan (3450 volgers) van de Nederlandse Onderzoekschool voor Astronomie.
Zodat ze gebeld wordt en mag vertellen over SETI (waarmee ‘wij’ tot nu tot vruchteloos zoeken naar signalen van buitenaards leven).
“Dit is de omgekeerde weg,” zegt ze. En die is: “wel sympathiek.”

De website Lonesignal zal werken met twee sporen.
Eén met algemene info over de aarde en waar wij zitten in het heelal.
De andere is voor de vrije communicatie van u en mij met ET (die, merkt Tim Overdiek geestig op) hem *niet* blijkt te volgen op twitter.

“Niet geschoten is altijd mis?” veronderstelt de presentator.
Maar tot nu toe: geen enkele reactie?
Klopt, beaamt Marieke Baan, “maar dat wil niet zeggen dat buitenaards leven niet bestaat, we weten alleen niet hoe het eruit ziet.”

TO: “Dat we ook alleen maar ons best doen – is dat een excuus op voorhand?”
Ja. Maar het moet ons niet weerhouden.
Want je zult toch maar net door jóuw tweet het hart raken van die ene alien die zich net wat depri zit af te vragen of áls er leven op aarde is dat leven wel *lief* leven is dat de moeite waard is om te leren kennen.

Die laatste tekst is overigens niet van (de tamelijk nuchtere) Marieke Baan maar van mij.
Blijft staan dat het hier en nu binnen onze dimensie een erg leuk gesprek was.

Mensen meegeven dat er mooie dingen zijn in het leven

0 comments

Geschreven op 16 juni 2013 om 11:08 door Jeanne in Vroege Vogels

“Ah! Daar gaat-ie!”
Henny Radstaak mag erbij zijn wanneer Frater Willibrordus in de kruidentuin van landgoed Oostbroek een pas ontpopte koninginnenpage de vrijheid geeft.

Maar eerst laat hij onze favoriete frater (die eigenlijk al een tijd met pensioen is) vertellen over zijn activiteiten als vrijwilliger voor het Utrechts Landschap.
Frater Willibrordus vertelt mensen over vlinders.
In de tuin maar ook in tehuizen (“mensen die amper buiten komen”) en wanneer iemand na bezoek aan het ziekenhuis in een dip in zijn tuin belandt, vrolijkt hij ze weer op.
“De mensen nemen foto’s en ook van mij want, zeggen ze: daar kan ik mijn man een plezier mee doen.”

Terwijl de verslaggever met de frater praat komen twee vrouwen langs die zich graag de poppen laten tonen (door een vriend van hem als rupsen gevonden in een tuin in Velp en als pop in een sigarendoosje opgestuurd).

Frater Willibrordus is 85.
Hij is “blij en dankbaar” dat hij dit kan doen.
Blij dat hij er zelf plezier in heeft maar vooral blij dat hij “mensen blij kan maken”.

“Heeft dat met uw frater zijn te maken?” vraagt Henny Radstaak.
“Het komt op mijn weg,” zegt de frater eerst bescheiden.
Dan toch: “Ik denk het wel zeker.
Om mensen iets mee te geven, dat er mooie dingen zijn in het leven.”

Een mooie man in een mooie reportage.

foto: Henny Radstaak

Met z’n natte kwast Harleys zegenen

1 comment

Geschreven op 15 juni 2013 om 11:59 door Jeanne in Radio 1 Journaal |Tros Nieuwsshow

“Ik zeg oe goedemorgen!”
Rop Zoutberg vertelt in de TROS Nieuwsshow over de paus die morgen Harley Davidson motoren zal zegenen.
Een half miljoen rijders zouden er in Rome zijn, 1100 gelukkigen hebben na loting een sticker op hun motor gekregen en mogen morgen op het Sint Pietersplein staan.
Waar de paus, schildert Rop Zoutberg, “met z’n natte kwast de zegen zal uitspreken over de Harleys” om eraan toe te voegen: “Een betere reclamestunt kun je je natuurlijk niet wensen.”

Het zegenen op zich is zo gek nog niet.
Zo lang er motoren zijn, hebben katholieke geestelijken die een behouden vaart gewenst.
Dat het morgen door de paus gebeurt, komt omdat Harley Davidson de 110e verjaardag van zichzelf leuk wil vieren.

De correspondent laat een gesprekje horen dat hij gisteren opnam met een Nederlander die werkt op het Europese hoofdkantoor van de motormaker.
“Wat heeft de paus met Harleys” vraagt Rop Zoutberg waarop de PR-man: “Hij heeft woensdag ons management leren kennen en staat heel erg positief tegenover het merk.”
Juist, ja.

Is er ook een tegenbeweging onder katholieken, vraagt Mieke van der Weij.
Die dit “te werelds” vinden.
“We hebben te maken met een wereldse paus” vertelt Rop Zoutberg nog maar eens.
En: “Hij moet óók z’n ding verkopen, hè – net als Harley.”

Zou de paus bereid zijn óp een Harley te gaan zitten?
De kans lijkt klein maar als dat lukt, “zijn alle campagnes tot 2050 geregeld” denkt Peter de Bie.

“Ik hoop ‘m ook nog op mijn scooter te krijgen” lacht Rop Zoutberg.
Maar zijn eerste doel zal zijn: morgen met zijn Honda scooter mét de Harleys op het plein de zegen krijgen.
“Ik hang er een perskaart omheen en ik ga hem er tussen zetten.”

Oe!

Live verslaggever zoekt het gesprek van de dag

5 comments

Geschreven op 14 juni 2013 om 17:53 door Jeanne in Radio 1 Journaal

Lucella Carasso: “Marcel Bril is in Apeldoorn, de stad waar De Graaf jarenlang Burgemeester was.
Den Haag heeft zich hier nu drie dagen intensief mee bezig gehouden, leeft het ook in Apeldoorn dit onderwerp?”

Marcel Bril: “Ja het leeft zeker wel maar ik heb niet de indruk dat het nou het gesprek van de dag was.
Toen ik hier aankwam toen keken mensen mij aan, ik heb dan zo’n microfoon waarop staat Radio1NOS dan keken mensen mij wat glazig aan en vroegen zich af waar kom je dan voor want op het plein hier voor het stadhuis is ook een lokale veteranenmarkt, de veteranen van Apeldoorn en omstreken die vandaag geëerd worden, kom je daarvoor – nee, is mijn antwoord.
Dan keken ze nog even verder en ah! Vanwege Fred de Graaf natuurlijk.
En dat is dus wel iets dat in hun gedachten zit maar echt heel groot nieuws is het vooralsnog niet. Als je de krant ook bekijkt, de Stentor, dat is een regionale krant, dan staat het wel op de voorpagina maar niet als openingsverhaal: De Graaf legt functie Eerste Kamer neer.
En dan blader je iets verder naar pagina 6 dan staat er een heel groot profiel bijna paginagroot. Verblind door Oranjegevoel, schrijft de krant, rasbestuurder Fred de Graaf weet heel goed dat voorzitters onpartijdig moeten zijn. En toch ligt-ie onder vuur, zo begint die analyse.
Dus ja, het speelt hier wel. Deze man is wel een bekendheid, dat is wel wat je hoort. De burgemeester die in 2009 zo’n belangrijke rol speelde toen hier die aanslag was is wel echt een bekende man in Apeldoorn.
En zodoende is het wel zo dat iedereen die ik spreek tot nu toe ermee bezig is maar het nieuws van de dag, nee, dat is het niet.”

LC: “OK. Marcel Bril was dat.
Vanuit Apeldoorn.”

Kan ik nog terugkomen op wat ik ooit schreef, dat ik live verslaggeving zo mooi vind?

Wat er zoal mis is met Radio 1

2 comments

Geschreven op 12 juni 2013 om 19:02 door Jeanne in Radio 1 Journaal

Radio is niet spraakmakend.
Was het oordeel van televisierecensenten op een avond over radio(kritiek) waarna NRC Handelsblad en De Groene mensen uitnodigen om eens een proef-recensie over radio in te sturen.
En dan? Wie weet.

Een vaste radiorecensierubriek zie ik niet verschijnen in de belangrijkste kranten.
Maar na de avond wordt er wel ingezonden en (zéér ‘met mate’) gediscussieerd op de site van De Nieuwe Reporter.

Plaatjes en reclame
Aftrap door Marc Chavannes.
Op de avond zélf en toen gepubliceerd in de NRC.
Chavannes ergert zich aan de plaatjes in en de reclame rond het Radio 1 Journaal (wie niet).
Hij vermeldt (treurend?) dat gemonteerde reportages “al heel lang uit” zijn. Wat volgens mij niet waar is, maar goed.

Wél waar is zijn bewering dat veel live verslaggeving niet veel verder gaat dan ‘vertel eens verder’ en dat veel nieuws binnenkomt in gesprekjes met de presentatoren.
“Hun belangstelling en kennis van zaken bepaalt de toon van al die gesprekjes. (..) Eigenlijk is het een huiswerkcursus nieuws.”
Waardoor de bijles sinds kort “draaglijker” wordt gemaakt “met af en toe een muziekje”.
Volgens de leiding van R1J dus.

Conclusie van Marc Chavannes: “Radio blijft er toe doen door te verrassen, door te associëren, door geheugen te tonen. En door geïnspireerd te improviseren als er Nieuw nieuws is.”

Zendgemachtigden
Vandaag gaat Henk van Hoorn, ooit hoofdredacteur NOS-radio, daar hárd overheen.
Hij verwijt Radio 1 dat geen rekening wordt gehouden met de luisteraars maar alleen met de zendgemachtigden.
“Eerst een aantrekkelijk, gevarieerd en creatief programma-aanbod bedenken en pas daarna bepalen wie dat het beste kan gaan maken, dat is volgens mij de juiste volgorde.”

Van Hoorn heeft ook kritiek op de nieuwsselectie van de NOS.

“Ik heb wel eens de indruk dat er helemaal geen nieuwsdrempel meer is. Wat tot voor kort hot news was voor lokale en regionale media, haalt nu in vaak in geuren en kleuren de landelijke nieuwszender.
Sinds ‘het gesprek van de dag’ een criterium voor de nieuwsselectie is geworden gaat het steeds vaker over misdrijven, verkeersongelukken en ander gevarieerd politienieuws.
Plus het vervolg in de vorm van rechtszaken.”

En: “Gemakkelijke journalistiek, want er komt weinig research aan te pas.
En het is bovenal knielen voor de vermeende interesses van het publiek, terwijl toch uitgerekend de journalistiek beter behoort te weten.
Daar worden journalisten namelijk voor betaald.”

Gesprekjes
Bovendien, sluit hij aan bij Marc Chavannes: “De eenvormigheid waarin alles wordt gepresenteerd.”
“De hele dag op Radio 1-gesprekjes. Zelden een mooie reportage, een pakkende analyse, een column of een verrassende aanpak. Babbelradio, dat is het. Daarom kun je vrij eenvoudig de informatiestroom het ene oor in en het andere weer uit laten gaan.”

Henk van Hoorn heeft gelijk.
Ook ik ervaar al weken (sinds ik terug ben van vakantie) een brei die oor in en weer uit gaat.
Babbel en klets en au! denk ik regelmatig bij stommiteiten van presentatoren en kán het meer voxpop bij de verslaggever op locatie.

Die plaatjes, die zijn het probleem helemaal niet.
Of in elk geval maar ten dele. Als een symptoom.
Het lijkt wel of iemand ergens heeft besloten dat de lat bést wat lager kan.
Babbel-babbel in gesprekken of ‘vlieg afvangen’ maar dan niet alleen kinderachtig kefferig zijn maar ook nog eens een stomme fout maken.
Reportages die kabbelen en beetje sfeer en ietsje info geven maar niet die extra edge.

Waarbij er natuurlijk godzijdank uitzonderingen zijn.
Maar: te weinig.

Aan droog berekend ontbreekt hart voor de zaak

4 comments

Geschreven op 11 juni 2013 om 11:28 door Jeanne in Premtime/Lijn 1

Ze zijn goed op elkaar ingespeeld, Jeroen Wielaert van Lijn 1 en MAX-baas Jan Slagter.
Allebei boos om de bezuinigingen op de publieke omroep.
Dus laat ze maar bellen, de luisteraars.

Terzake! Wil Jeroen Wielaert roepen wanneer de eerste beller klaagt over de muziek op Radio 1 waardoor hij de zender minder vaak beluistert.
Slagter springt ertussen: de beller heeft wel degelijk een punt.

“Het is een keuze geweest en het is niet *mijn* keuze” zegt hij.
En: “Ik kan me voorstellen dat als je naar de radio zit te luisteren, naar gesproken woord, en er wordt muziek gedraaid en dat is dan ook nog eens niet jouw keuze – dat je dan afhaakt.”

Jan Slagter wil het luister- en kijkgeld terug en wil geld weghalen bij de kabelaars en onthult dat de staat nu “2,1 miljard droog berekend” voor de omroepen binnen krijgt van de belastingbetalers.
Waarvan maar een fractie doorgaat naar de omroepen.
Dat zegt Jeroen Wielaert niet direct iets, dat ‘droog berekend’ maar hij weet wel: “Wat aan droog berekenen ontbreekt is hart voor de zaak.”

Verdriet om de VPRO die van de dag vertrekt, verdriet om de lange interviews die we alleen bij volstrekt nieuwsluwe perioden nog horen op de radio en een pleidooi voor diversiteit.
Want MAX, EO, BNN, VPRO allemaal hebben ze een andere visie en juist door die alle te beluisteren en er iets van te vinden, bepaal je je eigen standpunt.
Zegt Slagter.

Terwijl een luisteraar: “Ik ben niet links maar ik wil wel de geluiden van de andere kant horen want pas dan kan ik ze ook bestrijden.”

Opmerkelijk veel aardige, slimme bellers vandaag.
Van wie ik nog wil vermelden de man die de zorg uitsprak dat de luisteraar van nu door de oppervlakkige radio zelf ook oppervlakkig wordt/blijft.

Dit itt hijzelf, opgegroeid met Het Gebouw.

Verzoekplaatjes in het Radio 1 Journaal

2 comments

Geschreven op 10 juni 2013 om 19:14 door Jeanne in Radio 1 Journaal

Draaien jullie ook verzoekplaatjes?
Twitter ik aan de makers van het Radio 1 Journaal.
Ja hoor, kom maar op met je lijstje!
Reageert er 1 terug.

Waarna ik duik in de stapel met eigen plaatjes die me blij maken van Eloise via MacArthur Park en Let’s spend the night together en Simply the best tot (bijna nu) Somebody that I used to know.
Om me direct te realiseren dat Eloise wel heel erg jaren zestig is (en wat lang) en MacArthur Park écht voor de liefhebster (en ook al héél erg lang) en Tina Turner is natuurlijk altijd goed maar misschien halen anderen wel nét een teiltje wanneer Goteye voor de tigste maal uit de radio schalt.

Wat is goede muziek?
Dat is als beauty in the eye of the beholder.
Ik ben opgegroeid in de jaren zestig/zeventig.
Dus Beatles en Stones en 96 Tears en Summer in the City en zelfs Red Rubber Ball en Tie a Yellow Ribbon.
‘Opa-muziek’ lees ik kritisch op het NOS-Weblog.

Tears for Fears en Feargal Sharkey vind ik ook wel fijn maar ‘gatver! Jaren tachtig!’ reageren weer anderen.

De muziek van nu dan? Maar wélke?
De muzieksamensteller(s) whoever that may be op dit moment vindt Keane wel lekker (ik ook trouwens) en verder Anouk en Caro Emerald die ik weer gaatwel vind.

Daft Punk blijkt opeens aan te slaan bij veel luisteraars van nu.
Hopen dat je die avond/nacht ‘lucky’ zal getten.
Ik ben er na een paar weken erin rammen aan gewend, kan ermee leven maar kan ook zónder.

Vanavond hoor ik Lucella Carasso ‘La Bamba’ afkondigen met “heeft de mensen in de file misschien een beetje opgevrolijkt – of geërgerd. Want dat kan natuurlijk ook.”

Daar slaat ze de spijker op de kop.
Er zijn zó veel luisteraars en zó veel meningen, je vindt nooit muziek die iedereen gaat bekoren.

Zullen we er dan maar gewoon mee stoppen, met de plaatjes?
Al is het maar bij wijze van experiment.

De meerwaarde van het eten van levende dieren

0 comments

Geschreven op 7 juni 2013 om 10:04 door Jeanne in Goedemorgen Nederland

Het was mij ontgaan.
Wat vermoedelijk vooral iets zegt over waar ik mijn meeste nieuws vandaan haal (Radio 1 en de Volkskrant).
Maar in Japan eten ze levende kikkers (terwijl je ze oppeuzelt spartelen de pootjes nog) en daar zijn ze in Amerika boos over.

Ik verwacht in Goedemorgen Nederland een telefoontje naar Marianne Thieme maar ze bellen Johannes van Dam.
Over wat de meerwaarde is van het eten van levende dieren.

“Behalve in enkele gevallen,” legt Johannes van Dam uit, “is er geen toegevoegde waarde.”
Zo’n enkel geval zijn de oesters.
Die moet je levend eten.
Want dood bederven ze snel.

“Maar,” zegt de deskundige, “bij dieren die je langer kunt bewaren zou ik niet zeggen dat er culinair en medisch gezien een toegevoegde waarde is.”

Is er dan helemaal geen reden om de kikkers levend te eten?
“Alleen traditie,” veronderstelt Van Dam.
“Maar niet heel rationeel.”

Levend kikkers eten gaat het in Nederland dus niet worden.
Levend oesters eten wél.
Niet omdat die geen pijn voelen als jullie ze naar binnen slobberen maar omdat ze snel bederven als ze dood zijn.

Koeien en kippen boffen toch maar dat ze het lang volhouden in stukjes in de vriezer.

Een minuut erna was er traangas

0 comments

Geschreven op 6 juni 2013 om 09:23 door Jeanne in Radio 1 Journaal

“Ik slaap ook wel eens” lacht Bram Vermeulen wanneer hem wordt gevraagd of er vannacht in Istanbul nog is geknokt met de politie.
Om half twee ging de correspondent naar bed, toen had hij geen traangas gezien maar het Taksimplein was “afgeladen vol”.

Joris van de Kerkhof in Ankara slaapt óók wel eens, hoop ik voor hem.
Maar gisteravond drongen de rellen zich al om zeven uur op tot aan het smalle straatje van zijn hotel.
We horen een mensenmassa en geknal.
JvdK: “Demonstranten die er in paniek doorheen lopen. En er wordt op ze geschoten.”

De verslaggever en buitenlandredacteur Gulsah Ercetin haasten zich de stad in en horen van een demonstrant wat er net is gebeurd: “We zaten in een café vreedzaam te kletsen en op een gegeven moment zei de politie: jullie moeten weg. Een minuut erna was er traangas.”

Geluid van een ambulance.
Joris van de Kerkhof weet het niet zeker, zegt hij, maar hij vermoedt dat de gewonde door een waterkanon omver is geblazen en met zijn hoofd tegen een rand is gekomen.

Volgt een spannend verslag met steeds wisselend perspectief.
Even rustig vertellen en dan een harde knal waarna we weer midden in de actie zitten.
Traangas gaat niet meer de lucht in, demonstranten worden recht op de rug geschoten.

Even schuilen “met aardige mensen die een middeltje aanbieden tegen traangas”.
Het is Vicks.
Onder je neus smeren.
Of in je mondkapje.
‘Dankuwel’ dankt de verslaggever beleefd en hij heeft het nog niet uitgesproken of: harde knal!

Demonstranten scanderen “Taksim!” omdat het verzet daar is begonnen.
Joris van de Kerkhof stelt vast dat een waterkanon “best ver zo’n zijstraat in schiet” tot hij “de veilige beschutting van het hotel” weer opzoekt en we het geluid van de strijd horen afzwakken en dan wegsterven.
JvdK: “Het is opgeruimd, schoon en stil.
In stille afwachting ook van de premier die vandaag zal terugkomen en zijn volk zal toespreken.”

Dat was dus weer erg Mooie Radio.

Luister de straatjes in

0 comments

Geschreven op 5 juni 2013 om 08:32 door Jeanne in Radio 1 Journaal

Sfeer, sfeer zoekt Joris van de Kerkhof en met op de achtergrond rummikub spelende (en zwijgende) mannen neemt hij met andere de demonstraties door.
De politie moet de demonstranten een pak slaag geven, zegt de één.
Hárd.
Nee, het is goed voor de democratie dat mensen de straat op gaan, vindt een ander.

Iemand geeft de verslaggever een mondkapje mee.
Voor later. Voor ‘je weet maar nooit’.

In de tweede reportage is Joris van de Kerkhof verkast naar een bar-bistro waar een zakenman hem “welkom in Turkije!” noodt en uitroept dat zijn land “heaven!” is.
Vanaf het terras heeft hij zicht op de demonstranten die “het hele arsenaal aan liedjes” zingen: “regering treed af!” en “dictator treed af!” en nog zo wat.
We horen ze tussen zijn beschrijving door.

De politie staat er maar zo’n beetje, een maisverkoper (die iets roept als pidida pidida) loopt tussen demonstranten en politie heen en weer en urenlang gebeurt er niets.
Dan opeens heeft de politie er genoeg van en schiet en schiet (traangas) en “die kant, die kant!” hoor ik nog net Gulsah Ercetin roepen en: “Jezus, Joris!”

Enorme traangaswolken, beschrijft Joris van de Kerkhof maar dan rust: “We zijn een hoekje omgegaan” tot ze uit een grote wolk een meisje zien rennen dat ze toeroept: “We do not know who to trust.”

De verslaggever loopt terug naar de brede laan en ziet dat die in één beweging is schoongeveegd.
De duizenden mensen zijn weg.
Hij *kijkt* zijstraatjes in en ziet veel kleine brandjes.
Dan *luistert* hij (mooi gevonden!) zijstraatjes in en hoort verderop nog traangas schieten.

Afronding van de dag, korte blik op komende dag.

Prachtige reportage.
Luister zelf en let vooral op hoe het achtergrondgeluid buitengewoon effectief wordt ingezet.

De soldaten van Atatürk

0 comments

Geschreven op 4 juni 2013 om 18:51 door Jeanne in Radio 1 Journaal

Er wordt vandaag gedemonstreerd in Istanboel en Ankara (en nog meer steden).
Bram Vermeulen doet straks verslag in Nieuwsuur op tv en misschien dat daarom de radio Joris van de Kerkhof de ruimte geeft.

Die verslaat om 12.00 uur dat vice-premier Bülent Aric na zijn gesprek met Gül een praatje houdt tegen de journalisten.
JvdK: “Hij zegt dat het land in brand staat… en wat zegt-ie?” dit tegen zijn assisterende buitenlandredacteur Gulsah Ercetin.
Die: “Hij zegt eigenlijk niet zoveel. Alleen dat hij de president wil bedanken.”

Een uur later horen we Joris van de Kerkhof in een demonstratie van scholieren.
Een politieauto er achteraan waaruit wordt geschreeuwd: “Kinderen, kinderen, ga toch naar school.”
De verslaggever verhaalt nóg wat teksten. Zijn hulpje met ‘zegt-ie’ heeft hij er intussen uitgemonteerd.

In de avonduitzending diezelfde demonstratie maar nu (neem ik aan) met het vervolg.
Scholieren (van wie hij in de ochtenduitzending nog suggereerde dat die geen benul hadden waarvoor ze demonstreerden) roepen “wij zijn de soldaten van Atatürk”.
Een politieman roept geëmotioneerd (zegt JvdK en zo klinkt het ook) dat ze gaan ingrijpen. Dat gebeurt niet want (weet JvdK) de agent denkt: hier kunnen zijn eigen kinderen tussen staan.

Snerpend gefluit.
Twee “oudere dames” die leuzen meezingen.
JvdK: “Het zit ze tot hier, een vrouw maakt een snijbeweging bij haar kin, ze is het echt helemaal zat.
Misselijk van het traangas maar ook van het beleid van de regering.”

Intussen is Jozephine Trehy in Utrecht gaan voxpoppen.
Ze vindt een Turk op straat, ze vindt een andere Turk bij een kapper.
Ze loopt binnen bij een Turkse bakkerij: “Wat gaat u bestellen? En u? En u?”
En.. Wat vinden de klanten van de toestand in Turkije.
Die houden zich meest op de vlakte.

JT tegen de bakker: “Dit heeft u de hele dag, hè? Mensen die erover beginnen.”
(luistert die vrouw niet?)
Nee, zegt de bakker, hij praat liever niet over politiek.
Zo vermijd je conflicten met klanten.

Afronding door Tim Overdiek: “Conclusie van de dag – de klant heeft altijd gelijk.”

Nou… eh..
Mijn conclusie zou zijn: je hebt bij de NOS geweldige journalisten die je meesleuren in hun werkelijkheid en prutsers die niet snappen wat hun vak behelst.

Overigens: Gulsah Ercetin is niet totaal naar de zijlijn verdrongen, ze schrijft over wat ze met Joris meemaakt op de site van de NOS en plaatst daar ook foto’s.

“Je neemt toch niet een dier voor zijn behoeftes?!”

1 comment

Geschreven op 4 juni 2013 om 15:39 door Jeanne in DIDD

Na een kwartier zinloos afzeiken van Humberto Tan over zijn nieuwe talkshow (wát als er niemand kijkt, wat ráár om het alleen te doen, is hij écht niet nerveus?) voeren Margje Fikse en Renze Klamer een gesprek met Marie-José Enders.

De vrouw is hoogleraar Anthrozoölogie en bestudeert de relatie tussen mens en dier. Want, zegt Enders, “huisdieren hebben effect op je – het is aangenaam om in hun gezelschap te zijn.”

Nou… “Soms word je er heel agressief van!” zegt Margje Fikse.
Huh? Enders: “Daar ken ik geen voorbeelden van tenzij je het hebt over huiselijk geweld.” (Deed ze nl een prima onderzoek naar, weet je nog, Margje?)

Snel wat voorbeelden van een dolfijn die kunstjes doet (dubieus vb maar dát stellen de presentatoren niet aan de orde), een hond en een paard.

Humberto Tan: “Wij mensen zijn geneigd te voorzien in onze eigen behoeftes en niet te kijken naar wat een dier nodig heeft.”
Renze Klamer: “Je neemt toch niet een dier voor zijn behoeftes?!”
Tan (die het wél heeft begrepen): “Voor beide!”

Gesprekje over dieren en therapie.
Dan Margje Fikse: “Er zijn volgens mij veel charlatans op dit gebied.”
Nee, “veel goedwillende mensen” corrigeert de hoogleraar.
Daarom gaat ze een opleiding aanbieden aan de Open Universiteit.
MF: “Dus van prutsers wilt u toch nog goed onderbouwde mensen maken.”
Enders: “Zo noem ik het niet, het zijn goedwillende vrijwilligers.”

Was dat nou zo’n moeilijk onderwerp om even góed voor te bereiden?
Al hadden jullie alleen maar dit artikel gelezen.
Vijfhonderd woorden, misschien zeshonderd.
Dat moet toch te doen zijn voor een presentator van Dit Is De Dag?

De geur van gisteravond dringt op

0 comments

Geschreven op 4 juni 2013 om 10:04 door Jeanne in Radio 1 Journaal

In de verte een onduidelijk geluid van ‘rommel’.
De stem van Joris van de Kerkhof: “Het centrum van Ankara wordt schoongeveegd.”

Naast de verslaggeving en duiding door Bram Vermeulen uit Istanboel maakt Joris van de Kerhof nu reportages uit de Turkse hoofdstad.
Hij heeft buitenlandredacteur Gulsah Ercetin meegenomen, omdat niet elke Turk goed Engels spreekt.

Eerst eens vragen aan de veegploeg wat die ervan vindt.
Gulsah Ercetin: “We zijn vroeg begonnen vanwege gisteren en de regering moet gewoon weg, zegt-ie.”
“Het is een regering die het volk probeert te verdelen, zegt-ie.”
En net wanneer ik denk: hou eens op met dat ‘zegt-ie’ doorbreekt Joris van de Kerkhof het verhaaltje met “was-ie er zelf bij gisteren, en ruimt-ie nu zijn eigen rotzooi op?”
Dat blijkt inderdaad het geval en heeft natuurlijk iets bizars.

De veger wordt verlaten en na een kleine kuch beschrijft de verslaggever “op een kruising politieagenten met helmen op de grond” en t-shirt-verkopers en een “een vrouw met een hoofddoekje graait erin”.

Opgewonden stemgeluid.
“Ik ben absoluut niet tevreden. Ik veroordeel degenen die dit hebben gedaan. Zegt ze.”
JvdK: “En wat ziet u dan dat er gebeurd is?”
“Mevrouw zegt: ik zie helemaal geen goeie dingen. Ik heb ook geen positieve gedachtes over deze mensen. En als ik ze te pakken krijg zou ik ze zelfs wurgen.
Zegt ze.”

Waarop de verslaggever een leuke draai maakt naar de prijs van het t-shirt (€ 17.95 maar slechts 5 turkse lires waard) en dan gaan we allemaal hárder kuchen.
“De geur van gisteravond” dringt zich op: traangas, rook en teer.
Kuch! Kuch!
JvdK met wat verstikte stem: “Zo, dat blijft een paar uur hangen, zeg.”

Meneer-met-petje verkoopt monddoekjes.
Goedkoop. En soms vraagt hij niet eens geld.
JvdK: “Want u steunt de acties?”
“Natuurlijk, zegt-ie” en het geroezemoes met een turkse stem sterft weg.

Amper drie minuten perfecte reportage met informatie en mensen en sfeer.
Nu nog de vertaalster dat ‘zegt-ie’ afleren en ik zou werkelijk niet weten hoe het beter kan.

Een krokodil in je achtertuin

0 comments

Geschreven op 3 juni 2013 om 19:13 door Jeanne in Radio 1 Journaal

Vanochtend keutelt Maino Remmers knus door het Ilperveld ivm Natura 2000 en laat zich vogels en koeien aanwijzen.

Vanmiddag belt Tim Overdiek (de NOS mét de EO voor al uw nieuws over wat groeit en bloeit en ons altijd weer boeit) met Walter Getreuer van Serpo in Delft.
Over de krokodillen in Australië waarvan er nu weer net zoveel zijn als veertig jaar geleden.
Tweehonderdduizend.

Heel goed! Vindt Getreuer.
Want sinds 1971 zijn ze beschermd.
Daarvoor schoten boeren ze af. Toen is uitgerekend wat voor schade de boeren hadden (omdat de krokodillen schapen aten) en dat wordt gecompenseerd terwijl de boeren ook nog een premie krijgen als ze krokodillen beschermen.

Jamaar, doet Tim Overdiek.
Wát als er 1 in je achtertuin staat.
Dat zou Getreuer zelf “heel leuk vinden” en verder adviseert hij de Australiërs er niet naartoe te gaan (“het zijn geen aaibare dieren”) en ze niet te voeren.

“En kinderen” vraagt de presentator bezorgd.
Daar moet je goed op passen en ze waarschuwen.
Zoals wij kinderen ook waarschuwen voor de stroming in zee en dat ze niet de straat op moeten rennen.

In Australië, vertelt Getreuer, wordt per jaar één mens gedood door een krokodil. Terwijl er 1700 doodgaan door het verkeer.
Bij de krokodillenaanval is vaak alcohol in het spel.
“Kijk mij eens de rivier vol krokodillen overzwemmen.”

Maar toch (bij Overdiek neem je zorgen niet zo snel weg): “Wat doen ze in Australië om de overlast weg te nemen?”
Krokodillen worden zodra ze de twee meter naderen (en trek krijgen in mensenvlees) verplaatst naar gebieden met minder mensen.
Verder moeten ze vooral *blijven* omdat ze zwakke en zieke dieren wegvangen en zo hun eigen plek hebben in de rangorde der dingen.

Leuk gesprek.
Leuk Filiaal óók trouwens.

Philip Kooke heeft gesproken

0 comments

Geschreven op 3 juni 2013 om 09:08 door Jeanne in Radio 1 Journaal

Over “voetbal, nou ja over dat wat er af en toe bijhoort” praat Lara Rense met sportcommentator Philip Kooke die een weekje Gio Lippens vervangt.

Bij de hoofdklasse-amateurs Alphense Boys en Haaglandia werd het gisteren matten (spannend verslagen door Alphen Stad FM: “O! Nou gaan de supporters zich ermee bemoeien! Dat is toch niet de bedoeling mensen!”).

“Ligt dat nou aan voetbal? Bij hockey hoor je het nooit” geeft Lara Rense de voorzet waarop Philip Kooke keurig inkopt dat het ieder weekend ergens uit de hand loopt bij de amateurs en de jeugd.
Bij het voetbal zeggen ze, vertelt hij: het is een maatschappelijk probleem “maar bij hockey en paardrijden en handbal zie je het niet”.

Volgt een analyse van de sociale controle bij diverse sporten en anonieme bezoekers en bestuurders met en zonder netwerken en lijntjes met als conclusie: “Daarom is de voorbeeldfunctie in het betaald voetbal zo belangrijk. Als iemand zich misdraagt moet het bestuur duidelijk zijn: dit is onze norm, dit gedrag tolereren we niet, we grijpen in.”
En: “Het imago van je club zou voor elk bestuur belangrijker moeten zijn dan je resultaat.”
LR: “Zo! Philip Kooke heeft gesproken.”

Lekker begin van zijn commentaarweek.
Hopelijk houdt Kooke dit hoge niveau vol.

Radio

Het gaat hier over radio.
Over Radio 1 en dan vooral Radio 1 Journaal maar ook over andere programma's op die zender.
Misschien gaat het heel af en toe ook over andere radiostations.
Maar eerlijk gezegd lijkt me dat sterk.
Jeanne

Jeanne Doomen schreef van 11-7-2005 tot 1-3-2010 op Fanlog Radio 1 Journaal over het Radio 1 Journaal.
Hier zoekt ze een vorm om zonder pressie leuk bezig te zijn met schrijven en met radio.

Neem contact op met Jeanne
Reacties
- Hippo: Ik geloof dat ik inmiddels wel aan de platen aan het wennen ben, maar de lolbroekerij van Marc-Robin Visscher...
- Erwin Blom: Ik ben het met je eens. Ik word ook graag verrast. Alleen vrees ik dat de mensen dat juist niet willen....
- Jeanne: @Ron: vanavond zat ik met stomme verbazing te luisteren naar het zoveelste ‘gesprek van de dag op...
- ron: Eens met de analyse dat de muziek het probleem niet is. Zoals ik het zie: (te) weinig écht nieuws, veel...
- Barend: Prachtig, prachtig! Het een nog fraaier dan het andere. Ik pik er dit uit: “Zoveel mogelijk Maxima,...
Rubrieken
Zoeken

Zoeken naar:

Radio

Jeanne

Reacties

Rubrieken

Zoeken