Je hebt gewone radio en mooie radio en erg mooie radio (en ja, helaas ook saaie en irritante radio).
\nHeel zelden hoor je prachtige radio zoals vanochtend in de reportage van Joris van de Kerkhof over de liefde van een oud echtpaar.<\/p>\n
Hij is 82 en zit in een verpleeghuis, zij is 73 en komt elke dag op bezoek.
\nHij geeft haar een roos (\u201cvindt ze altijd leuk\u201d) en zij lacht: \u201cHij had hem ook aan de zuster kunnen geven.\u201d
\nJvdK: \u201cHad u hem liever aan de zuster gegeven.\u201d
\nMeneer Lachmann: \u201cNee. Echt niet.\u201d
\nDe man klinkt broos.<\/p>\n
Het is hard, het is eenzaam, zegt de vrouw.
\nEn wanneer de verslaggever erop wijst dat zij zo vaak haar hand op zijn schouder legt: \u201cIk kan niet van hem afblijven.\u201d<\/p>\n
\u201cLiefde bestaat dus echt\u201d concludeert een zuster die erbij staat.
\nZe wordt er \u201cgelukkig\u201d van als ze deze mensen ziet.<\/p>\n
JvdK vraagt of er behoefte is aan seks, aan vrijen.
\n\u201cUiteraard\u201d antwoordt de vrouw. Want het was vroeger erg fijn.
\nNu is haar man half verlamd.
\n\u201cMaar ik kan zijn hand vasthouden en mijn hoofd op zijn borst leggen en het is heerlijk dat dat nog kan.\u201d<\/p>\n
“En jij,\u201d vraagt mevrouw Lachmann aan haar man. \u201cMis jij het ook, de seksualiteit?\u201d Ja, zegt hij, maar volgens zijn vrouw heeft hij het gemakkelijker geaccepteerd dan zij.
\n\u201cMaar ik blijf hem trouw. Want niemand kan tippen aan mijn Michel.\u201d
\nZe legt haar hand op zijn wang en ja, bevestigt de man, daarvan geniet hij.<\/p>\n
\u201cEr zijn van die reportages die de radio even op stil zetten,\u201d kondigt Winfried Baijens af.
\nBij Jan Publiek wijst hij nogmaals op deze prachtige radio.
\nZelf hoor ik hem eerst in het programma en omdat ik er over wou schrijven beluister ik hem nog een keer.
\nBeide keren komt het verhaal hard binnen. Zo lief, zo pijnlijk ook.
\nZoiets kan alleen Joris van de Kerkhof maken.<\/p>\n