Voetstappen en een piepende deur.
\nStem van een jongen van wie we in de aankondiging hebben gehoord dat hij Ruud heet en dat hij 17 is: \u201cIk loop nu naar de keuken waar al het lekkers lag. En nog steeds ligt.\u201d
\nGeritsel terwijl hij zakken chips en pinda\u2019s en popcorn en snoep oppakt – en weer weg legt.<\/p>\n
Ruud vertelt dat hij vroeger wanneer hij uit school kwam hele verpakkingen koekjes at. Hij laat foto\u2019s zien van \u201ceen dikke jongen die een lekkere cocktail zit te drinken op vakantie\u201d en \u201ceen dikke jongen met een broertje dat een derde van mezelf is\u201d.<\/p>\n
Die dikke jongen is hij niet meer. En toch nog een beetje w\u00e9l.
\nMaar in de spiegel kijkend is hij trots want er zijn 50 kilo af.
\nVan 140 naar \u201cnegentig of vijfennegentig\u201d.
\nMet meer dan tien kilo per maand door alleen elke dag 3 appels te eten met soms een beloning van zoute stengels of popcorn.<\/p>\n
Ruud stapt op de weegschaal.
\n\u201cIk heb nou kleren aan.\u201d
\nMaar zelfs met kleren aan vallen de 100 kilo hem duidelijk tegen: \u201cJa, dan moet ik toch weer aan het werk.\u201d<\/p>\n
Een knap portret verpakt in veel harde hoorspelkern.
\nDrie minuten en ik heb het idee dat ik Ruud ken.
\nAl weet ik niet wat hem deed beslissen af te vallen en ook niet wat hem bracht tot de drie appels en wat zijn ouders daarvan vonden (en de dokter).
\nMaar een luisteraar hoeft niet \u00e1lles te weten.<\/p>\n