Sommige sterren zijn gewoon sterren, andere sterren zijn idolen en weer andere sterren zijn iconen – groter dan zichzelf.
\nJeroen Wielaert (sinds een maand ook een halve Prem maar daarvan hoorde ik nog te weinig om er iets van te vinden) praat met de biograaf van Mick Jagger, Philip Norman.<\/p>\n
\u201cDe Mick Jagger die de wereld kent is een creatie, een rol hem toebedeeld door de eerste manager\u201d komt Jeroen Wielaert er keihard in na een intro van Sympathy for the Devil.
\n\u201cWicked\u201d moest-ie doen.
\nEn dat doet hij nu al vijftig jaar.<\/p>\n
Babbel over Mick\u2019s (fijne) jeugd en dat-ie van blues hield maar dan de kern van de mythe.
\nEen Amerikaanse groupie, een meisje dat met alle sterren naar bed ging.
\nHaar oordeel: \u201cHij was goed maar hij was geen Mick Jagger.\u201d
\nConclusie: ook in bed kon Mick niet tegen zijn imago op.<\/p>\n
\u201cIncredibly fake\u201d noemt Norman Jagger.
\nWat interessant is want: wat verbergert de *fakeness* en waarom wil hij zo graag geliefd en beroemd zijn.<\/p>\n
JW: \u201cMensen die hem ontmoeten noemen hem charmant en intelligent.\u201d
\nZ\u00f3 leuk dat je er Mick Jagger niet in herkent.
\n\u201cUnder my Thumb\u201d! Dat nare macho-liedje.
\nMaar wat blijkt: meestal zat *hij* onder de duim.
\nDe biograaf legt uit dat Mick zichzelf buiten de liedjes hield: \u201cHe played a role, even in his songs.\u201d<\/p>\n
Misschien is het enige dat zeker is aan Mick Jagger z\u2019n moves<\/em>.
\n