Haar plan is om via Nevada naar Utah te gaan, dan via Salt Lake City terug naar Nederland waar ze op 25 mei hoopt te landen.
Als ze zin heeft gaat ze de week daarna weer Nederlandse radio luisteren en er ook hier over schrijven.

Op haar huis past zoals gewoonlijk die potige Amsterdammer.
Ik meld het maar even zodat gelegenheids-inbrekers geen foute ideeën krijgen.

“Doe jij maar de drums” instrueert Lara Rense waarop Marcel Oosten (ooit drummer in een boys band) een ritmisch “mm mm tsch … mm mm tsch…” inzet.
En Lara opmerkelijk toonvast ons voorgaat in: “Ik Willem niet, ik Willem niet! Een monarchie is kierewiet! En vraag je me waarom? Het is een beetje dom.”

Tegen Marcel: “Zoiets?”
Waarna het stel – dat onmiskenbaar wél chemie heeft als presentatieduo – losbarst in een onbedaarlijk gelach.
Dat laatste staat helaas niet op dit door verslaggever Joeri Stubenitsky snel in elkaar gedraaide bandje.

Luister zelf en oefen vast voor 30 april.

Hij vond het Hof niet aardig, vertelt hij ook aan Mattijs van de Wiel.
“De manier waarop uitspraak werd gedaan” zat hem niet lekker.
“Ze durfden me niet aan te kijken.”
MvdW: “Is dat nog belangrijk op het moment dat u uw beroep kwijt bent?”
Moszkowicz wil alleen kwijt dat hij nu “gelaten” is maar op 15 mei geeft hij een persconferentie en dan, belooft hij, gaat hij lós.

Intussen heeft de ex-advocaat een vrouwelijke parketwachter om z’n nek gehad en is een mannelijke fan Bossche bollen komen brengen.

Mattijs van de Wiel gaat niet mee in de feel good en vraagt
- hebt u uw cliënten terugbetaald (nee)
- jaarrekeningen ingeleverd (hof heeft ze gehad)
- studiepunten (een paar)

MvdW: “Had u niet méér moeten doen?”
BM: “Relatief korte periode.”
MvdW: “Waar hebt u spijt van.”
Geen spijt, wel “buitengewoon triest” dat hij zijn vak niet meer mag uitoefenen: “Want dat gaat door mijn aderen.”

Uiteraard is twitter leuk maar de presentator kan er ook wat van: “Bram Moszkowicz zingt een toontje lager” en de verslaggever: “Hij mag zijn toga alleen nog aantrekken op verkleedfeestjes maar niet meer in de rechtbank.”

Dan dringt door dat het Koningslied tóch op 30 april door het ganse volk met d’r allen moet worden gezongen en wordt de ex-advocaat binnen enkele minuten oud nieuws.

Ben benieuwd wie er op 15 mei nog op Brams persconferentie komt.

Brood
Joris van de Kerkhof gaat opinies peilen in Muskens’ oude stad Breda.
Jongeren in een ontmoetingscentrum: “je mocht brood stelen”.
Biljartende man (al iets beter): “uitspraken waardoor iedereen werd geraakt” (en weer het brood).
Twee wat oudere dames op een terrasje. Ze zagen de bisschop wel eens voorbij lopen. “Aimabele man.”
Ze hebben het niet op de nieuwe. Want die is “een ouwerwetse!”
Terwijl Muskens “modern” was.
“Daar houden wij van.”

Diaken
Waarna de verslaggever landt in de bisschoppelijke tuin en met diaken Wim Tobé (brood? WT: “Ik hoor vandaag niet anders”) écht in gesprek gaat.

Over ándere uitspraken van Muskens.
Condoomgebruik. Celibaat.
JvdK: “Ik herinner me, dat ik hem een keer daarnaar vroeg en toen liep-ie zuchtend weg en zei ‘daar wil ik het niet meer over hebben’.”
Tegen Tobé: “Werkt dat zo in de katholieke kerk, dat als je iets zegt dat de leiding niet welgevallig is, dat je dan zuchtend wegloopt?”

Tobé geeft toe dat het zo “kan werken” en zegt dat Muskens altijd medestanders zocht maar: “Ik weet dat hij op een aantal punten is teruggekomen, dat hij zich kon voegen naar de mening van anderen. Dat is knap van hem.”
Ivm de ‘haalbaarheid’.

Katholiek
JvdK: “Ik moet er een beetje om lachen. Dat is heel katholiek, hè?”
Dat is het.
Tobé: “Je probeert er wel eens wat uit te springen en wat andere zaken binnen te halen.
Dat lukt niet altijd en soms ten dele en dat is dan de winst.”

JvdK: “Een mooie mens.”
Tobé: “Zeer zeker. Een mooie mens.”

Mensenmens
Een mooie conclusie na een korte (2 minuten?) weergave van het gesprek met de diaken.
Eerst dacht ik: had die voxpopmensen maar weggelaten en alle 4 minuten aan Tobé besteed.
Maar bij herbeluisteren: nee, dat werkt juist goed zo.

De ‘gewone mens’ met vage kwoots en een bepaald -positief- beeld van Muskens en dan beter kennismaken met de bisschop die zoals Tobé ook zei, “een echt mensenmens” was.

De reportage.

Zijn gesprekspartner is Jos van Wijk van de coöperatie Laatste Wil.
Hij legt uit dat de middelen om er zelf een eind aan te maken er al zijn, maar dat ze worden “afgeschermd” door de overheid.
Dat moet anders om “gruwelijke zelfdodingen” (ophangen, voor de trein springen, polsen doorsnijden, in brand steken) te voorkomen.

Het gaat over de wet, de middelen, de farmaceutische industrie en dat je in Zwitserland vijf- tot achtduizend Euro moet betalen voor (JvW:) “een dagje kliniek en een bekertje barbituraten”.
Dat moet anders kunnen.
JvdK: “Een Nederlandse manier – wat goedkoper doodgaan.”
Van Wijk vat ‘m en lacht: “How to die in Holland, The Dutch Way.”
En: “Misschien is dat wel de uitdaging, hoe maken we het bereikbaar voor de smalle beurs.”

Een rustig gesprek. Twee stemmen. Zelfs geen enkel achtergrondgeluid.
Serieus maar niet zo zwaar dat er ook niet een beetje kan worden gelachen.
Een *prettig* gesprek waarnaar je graag luistert.

Hoe anders is dat de dag ervoor in DeGids.fm.
Waar Deborah Blekkenhorst eerst Van Wijk zijn verhaal laat doen maar hem dan confronteert met Boudewijn Chabot (van een andere organisatie: Waardig Levenseinde).

Chabot gaat er met gestrekt been in, roept dat het allemaal overbodige nonsens is want je kúnt nu al makkelijk doodgaan en dat staat in *zijn* boek. Dus: léés dat boek en 12.000 mensen gingen u al voor.
Tuurlijk legt de man niet even uit hóe je het dan kunt regelen, want daartoe moet je immers zijn boek lezen.

Van Wijk trapt terug over tips van Chabot als versterven en met een plastic zak over je kop aan je eind moeten komen en al snel wordt het een nare ruzie met alleen maar naar elkaar wijzen en katten.

Een gesprek dat je achterlaat met een naar gevoel en een vieze smaak.

Gesprek in het Radio 1 Journaal
Gesprek in DeGids.fm

Na 15 seconden: kukeleku!
Een haan kraait. Hard.
BvSl: “U bent in de natuur zo te horen.”
Inderdaad.

Serieus gesprek wordt voortgezet en een kleine minuut later: kukeleku!
Hoftijzer geeft geen krimp.
Nu na een halve minuut: kukeleku!
De advocate herhaalt de woorden waar de haan doorheen kraaide en vervolgt.

Na 15 seconden: kukeleku.
De haan krijgt er nu schik in.
Na dertig seconden: kukeleku.
Wéér dertig seconden: kukeleku en nóg eens na dertig seconden – je kunt op deze haan bijna de klok gelijk zetten.
Nóg een keer en nu dichterbij.

Waarna Bert van Slooten afsluit met de vraag die ons intussen allen bezig houdt: “Heeft de haan een naam?”
AH: “Niet dat ik weet maar hij is erg mooi.”
BvSl: “En hij kan het goed!”

Leuk gesprek.
Maar wat de vrouw ons wou vertellen is wat langs me heengegaan.

Herder Chris Grinwis van de rondtrekkende schaapskudde Het Soerel op de Veluwe is failliet. Volgende week moet hij zijn 400 schapen naar het slachthuis brengen.
De herder die rondtrekt over het Hulshorster Zand op de Noord-Veluwe zegt dat Natuurmonumenten (NM) de schuld van zijn faillissement is. Deze organisatie heeft een grote klus op de Veluwse heidevelden gegund aan een bedrijf voor een prijs waarvoor een particulier volgens hem niet kan werken.

Interessant onderwerp denk ik en: leuk dus dat Jozephine Trehy erover live gaat verslaggeven.
Nou ja. Leuk als *idee*.

Het is radio
Want “ik sta midden op de heide naast 250 schapen” vertelt de verslaggeefster.
Tim Overdiek: “Het is radio, Jozephine, ik wil schapen horen!”

De schapen geven geen krimp en JT introduceert Chris Grinwis als rondtrekkende schaapsherder met alleen drachtige ooien op stal.
Ingeschreven op plan NM, niet gekozen.

JT: Nu financiële problemen? Ja.
JT: Hoe gaat het aflopen? Nog voor vier dagen voer “en als er geen oplossing komt gaan ze weg”.
JT: “Daarover later meer en dan ook meer geluid.”
Tim Overdiek: “Ik neem aan… dan naar het slachthuis?”
O ja. Slachthuis.

Hoed, jas en stok
Half uur later: de schapen “lopen netjes mee” stelt JT vast en “kan ik dat ook”. Als ze 3 jaar 5 dagen meeloopt.
“Krijg ik dan ook zo’n mooie hoed en jas en stok..”
Grinwis legt uit dat de stok is om afdwalende schapen terug naar de kudde te leiden.
JT: “Doe eens.”
Herder: “Nee, want ze lopen netjes.”

Bandje van NM dat ze kiezen voor de ‘drukmethode’ die goedkoper is.
Grinwis kan, zegt hij, óók een begrazingsplan met meer druk leveren en legt het uit.
JT: “Dat wordt te gedetailleerd. U bent rondtrekkend = nostalgie. Hoe moet het verder met u?”
Herder: “Met mij is het goed maar de schapen gaan naar de slager.”
JT: “Na zessen gaan we doorpraten over mogelijke oplossingen.”

Sponsoren
Na zessen: JT stelt vast dat het “mooi is op de hei” en “wat voor schapen zijn het” en “indrukwekkend”.
Herder gromt.
- Voor u niet?
“Ik zie ze elke dag.”

Waarop de verslaggeefster zich afvraagt wat eigenlijk het voordeel is van schapen boven een maaimachine en dan een bandje draait van een “gedeputeerde die hier eerder was” die “deskundigheid” aanbiedt voor het geval de herder sponsoren zoekt.
Waarna de herder onthult dat “het overleg (met de gedeputeerde) om een publiek-privaat fonds op te zetten al een eind is gevorderd”.
JT vraagt niet door maar sleept Willem-Alexander erbij (herder slaat niet aan) en Tim Overdiek sluit af met “zo lang er hoop is, is er leven”.

Zéér juist.
En na regen komt zonneschijn terwijl achter de wolken etc. en ik me weer eens realiseer dat live verslaggeven méér is dan ‘ik ben nú in de uitzending en babbel wat en hoop er het beste van’.

Thatcher
Margaret Thatcher is dood.
Bij DIDD nam Peter Brusse mooi afscheid van haar en Hieke Jippes bij Tim Overdiek is ánders. Niet per se minder deskundig maar veel minder uit het hart en warm.

Jozephine Trehy (Tim Overdiek: Tréhy) bezoekt een Engels café in Amsterdam.
Een Brit is ontzet maar hij was toen Thatcher aan het bewind was maar 5 jaar oud dús vindt de verslaggeefster hem niet relevant en gaat ze op zoek naar andere gesprekspartners.
Smeuïge verhalen! Belooft ons de presentator.

Helaas.
Het Engelse café heeft om half zes nog steeds maar vijf klanten en Jozephine sprak er wel één maar die wou niet praten in de microfoon.
Dus vertelt ze zélf maar dat de man Thatcher drie keer niks vond.
En draait dan een bandje van eerder die middag in een Engelse winkel met veel thee en jam waar sommigen Thatcher bewonderden en een Nederlandse klant niet.

Tim Overdiek: “Liefde en haat!” wat me een niet geheel de gehoorde lading dekkende samenvattende tekst lijkt.

Poetin
Het tweede Belangrijke Onderwerp: Poetin.
Met live verslaggever Joris van de Kerkhof bij de Hermitage (waar hij Poetin een handje ziet geven aan de dirigent van een koor dat voor hem zong) en dan bij het Scheepvaartmuseum.

Banners, podium, soundcheck, ballonnnen.
En (opgenomen): drie mannen die Poetin toezongen.
In bivakmuts. Die ze eerst moesten afdoen en zich legitimeren maar toen zei de politie: ga je gang.
JvdK: “Zo voer je actie in Nederland even legitimeren.”

Later: “Over drie kwartier gaan ze los” en “Goeie avond mevrouw”.
(Mogelijk óók opgenomen, ik begin wat twijfels te krijgen bij hoe live de live verslaggevers eigenlijk zijn)
Met roze broek en rugzak en “regenboogdingen om uw polsen”.
“De geaardheid van mensen moet je respecteren” omschrijft de vrouw haar motivatie.
Over Rutte? De vrouw heeft, vertelt ze, net een “korte achternaam” genoemd maar die zal ze niet herhalen.
JvdK: “Rutte is al redelijk kort, hè…”

- Gaat u dansen?
Ja, want de benen moeten wel warm blijven.

Weinig
Het is niet helemaal eerlijk om de live verslaggeving van Jozephine Trehy (absolute beginner) en Joris van de Kerkhof (dé expert) te vergelijken.
Maar opvallend is wel hoe de een met ‘weinig’ ook ‘weinig’ maakt en de ander met ‘weinig’ net dat extra méér.

De kroning houdt Nederland bezig.
Met op Radio 2 drie keer per dag een Oranjejournaal. Waarnaar mensen teksten voor het lied kunnen sturen.
Zoals Jacqueline uit Ellewoutsdijk: “en we zingen rustig door op deze bol die holt en tolt”.
En een grapjas: “Hocus-pocus-pas ik wou dat ik Máxima’s slipje was.”
De dj’s komen niet meer bij.

Joris van de Kerkhof wijst de Belgen op de website hetofficiëlekoningslied.nl met zinnen als “samen 1 land, samen samen 1, samen 1 land vormen”.
Mm, denkt de verslaggever: dat klinkt misschien beter op muziek.

Dromen mogen we ook insturen.
Een kind droomt dat er een pretpark komt dat niet zoveel kost.
Het opperfeestbeest Hans Wijers zegt dat alles mag ingestuurd mits “met respect toekomstgericht positief”.

Dit alles met steeds op de achtergrond het gepingel om na drie minuten te onthullen dat het deuntje wel érg lijkt op Coldplay, Surrender en vooral Matt Redman.
Geen probleem, vindt Ewbank: “Er lijken zoveel dingen op elkaar en het is moeilijk om plagiaat te bewijzen.”

Joris van de Kerkhof plukt nog iets van de site en draagt het nu wél voor op de pingelmuziek: “Samen leven samen leren samen zijn samen delen samen geven samen zo hoort het te zijn.”
“Tada tada dadada” proeft de verslaggever zelf even aan de muziek en zet in: “De ko-oning, de ko-o…” maar nee: “Laat maar.”

*Grin*

De reportage.

Het klinkt cru en het *is* cru en Maino Remmers hoort het in een asiel in Rijnmond. Waar hij er getuige van is dat een jongen en een meisje huilend binnenlopen met een kat die een hartstilstand heeft gehad in de hoop dat de aan het asiel verbonden dierenarts er nog iets aan kan doen.
Dat kan ze niet.

Aanleiding voor het Filiaal is de Dierenbescherming die een actie is gestart en doet of er een nieuwe website ikzoekbaas.nl bij hoort.
Die website bestaat allang maar is wel opgepimpt met beelden van baas-zoekende dieren die rap aan je voorbij schieten.

De boodschap is: een dier moet geen impulsaankoop zijn.
Dus moeten we de knuffels niet kopen bij de dierenwinkel of in het tuincentrum maar in het asiel.
En moeten we ons goed realiseren dat een dier zorg nodig heeft en lastig kan zijn en dat de dierenarts een kostenpost is waarvan je regelmatig zult schrikken.
Helemaal mee eens.
Nog beter zou natuurlijk zijn als dierenwinkels en tuincentra de (schattige, jonge) dieren ook niet verkochten.

Maino Remmers maakt een mooi, informatief Filiaal en vertelt ook over zijn eigen geadopteerde kat Tiësto (die eerst een junk als baas had en toen Tijgertje heette).
Pas op het laatst vervalt hij in het door mij gehate ‘toontje’ wanneer hij flauw gaat zieken tegen een man die -suggereert de verslaggever- door zijn vrouw in een asiel zou worden geplaatst als hij niet doet wat ze wil.
Jammer, jammer.