De kalkoen hernoemt zich als Klooiende Koude Kalkoen om aan te geven dat ze hier niets hóeft en nergens naar streeft maar lekker gaat aanklooien zodra ze daar zin in heeft – en anders niet.
Zij strekt de pootjes, kraakt de kootjes en overweegt morgen een eerste geluid te laten horen.
Het geluid van de échte kalkoen heet overigens ‘klokken’.
Verder vind je via google vooral hoe haar te bereiden.